Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009

Πυροβόλησαν μοναχό που αυτοπυρπολήθηκε

Ένα ακόμη επεισόδιο βαρβαρότητας από τις κινεζικές δυνάμεις κατοχής στο Θιβέτ καταγέλλεται από θιβετιανές οργανώσεις.
Συγκεκριμένα, το απόγευμα της Παρασκευής και μετά το τέλος συγκέντρωσης διαμαρτυρίας χιλίων μοναχών από το μοναστήρι Κίρτι στην πόλη Άμπα της επαρχίας Σετσουάν, ένας εξ αυτών αυτοπυρπολήθηκε και οι Κινέζοι στρατιώτες τον πυροβόλησαν.

Ο 20χρονος μοναχός, ονόματι Τάπε, όταν οι υπόλοιποι άρχισαν να διαλύονται, φώναζε συνθήματα, ενώ κρατούσε μία σημαία του Θιβέτ και μία μεγάλη φωτογραφία του Δαλάι Λάμα. Στη συνέχεια έριξε πάνω του πετρέλαιο και έβαλε φωτιά στο κορμί του. Αμέσως περικυκλώθηκε από τους Κινέζους και αυτόπτες μάρτυρες υποστηρίζουν ότι ακούστηκαν τρεις πυροβολισμοί από τους στρατιώτες. O μοναχός σωριάστηκε στο έδαφος και διακομίστηκε βιαστικά στο νοσοκομείο, όμως μέχρι τώρα κανείς δεν γνωρίζει αν είναι ζωντανός ή όχι.

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

Το «Χαμόγελο» του Κώστα Καρυωτάκη

Πάει καιρός χωρίς ποίημα... Ο πιγκουίνος έχει αδυναμία στον Κώστα Καρυωτάκη, ο οποίος τον Φεβρουάριο του 1919 (πριν από ακριβώς ενενήντα χρόνια) έγραψε το ποίημα «Χαμόγελο», το οποίο περιλαμβάνεται στην πρώτη του συλλογή «Ο πόνος του ανθρώπου και των πραγμάτων». Τότε τυπώθηκε σε 120 αντίτυπα, εκ των οποίων τα είκοσι σε χαρτί πολυτελείας. Ακολούθησε η συλλογή «Νηπενθή» δύο χρόνια αργότερα και η «Ελεγεία και Σάτιρες» το 1927. Παράλληλα, έγραψε τρία ποιήματα, που έγραψε πριν από το θάνατό του, ενώ δέκα νεανικά ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε διάφορα έντυπα της περιοχής.
Ο Καρυωτάκης αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα στις 21 Ιουλίου 1928, σε ηλικία 32 ετών.
Χαμόγελο

Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε,

ίσως γιατί έ π ρ ε π ε να δακρύσει,
ίσως γιατί οι συφορές έ ρ χ ο ν τ α ι.

Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι
·
απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει.
Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη·

κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει,

στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη.

Ξεφεύγουνε απ' το σύννεφον αχτίδες

και κρύβονται στα μάτια της· τη βρέχει
μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες

που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια
και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει
καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

Αύξηση σε δωρεές οργάνων μετά το θάνατο του Ντουζόν

Σίγουρα κανένας από εμάς δεν έχει ξεχάσει το τραγικό τέλος που είχε ο Ντουζόν Ζάμιτ το περασμένο καλοκαίρι στη Μύκονο αλλά και τον εξαιρετικά συμπαθή πατέρα του Όλιβερ, ο οποίος παρέδωσε μαθήματα ήθους όταν επισκέφτηκε τη χώρα μας για να παραλάβει τη σορό του γιου του.
Μεταξύ άλλων, αποφάσισε να δωρίσει τα όργανα του παιδιού του σώζοντας -με τον τρόπο αυτό- ανθρώπους που είχαν μεγάλη ανάγκη. Ο άτυχος Ντουζόν είχε τοποθετηθεί υπέρ της δωρεάς οργάνων όσο ήταν εν ζωή και οι γονείς του αποφάσισαν να κάνουν σεβαστή την επιθυμία του. Ένας από τους ανθρώπους που επωφελήθηκαν από την κίνηση αυτή είναι και ο Κ. Γρίμπιλας, ο οποίος έκτοτε έχει πολύ στενή σχέση με την οικογένεια των Αυστραλών.
Η κίνηση του Όλιβερ Ζάμιτ φαίνεται πως έχει συμβάλει καθοριστικά στην αύξηση δωρεάς οργάνων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αυστραλία, όπως τουλάχιστον δήλωσε ο ίδιος με αφορμή την τρέχουσα Εβδομάδα Ενημέρωσης για τις Δωρεές Οργάνων στην Αυστραλία. Ο Κ. Γρίμπιλας που τώρα ζει με την καρδιά του Ντουζόν, ταξίδεψε για το λόγο αυτό ως την Αυστραλία και παρευρέθη σε δεξίωση υπέρ της δωρεάς οργάνων που έλαβε χώρα στο Σίδνεϊ.
Τόσο ο πατέρας του
Ζάμιτ όσο και ο Κ. Γρίμπιλας, υποστηρίζουν ότι είναι καλύτερα να μην δημοσιοποιούνται τα στοιχεία αμφότερων των μερών σε υποθέσεις δωρεάς οργάνων, θεωρώντας τη δική τους περίπτωση, εξαιτίας της δημοσιότητας που πήρε ο θάνατος του Ντουζόν στην Ελλάδα, εξαίρεση.
Μία εξαίρεση την οποία αξιοποιούν για να ενημερώσουν το αυστραλιανό κοινό για τα πλεονεκτήματα της απόφασης δωρεάς οργάνων, καθώς η χώρα έχει εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά δωρητών. Μάλιστα ο Όλιβερ Ζάμιτ παραθέτει το θάνατο του γιου του ως καθοριστικό παράδειγμα για την αντίστοιχη άνοδο του αριθμού δωρητών οργάνων στην Ελλάδα που, όπως ισχυρίστηκε, «είχε αύξηση κατά 220% των μεταμοσχεύσεων καρδιάς και 90% σε μεταμοσχεύσεις άλλων οργάνων σε μια χώρα με μεγάλο ποσοστό ατυχημάτων και το μικρότερο ποσοστό δωρητών στον κόσμο».

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Ο βασανισμός των ζώων για τη γούνα τους

Ένα σκίτσο στο πολύ ενδιαφέρον blog της φίλης Adespotoulas http://sosadespota.blogspot.com/ για το βασανισμό και τη θανάτωση των ζώων, τα οποία προκειμένου να αποκτηθεί η γούνα τους ή το κρέας τους γδέρνονται ή βράζονται ζωντανά, έδωσε την αφορμή να ψάξω λίγο αυτό το θέμα.
Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά λόγια για το συγκεκριμένο ζήτημα, που μάλιστα νομίζουμε ότι δεν μας αφορά. Με μία απλή «βόλτα» στο διαδίκτυο μπορεί καθένας να βρει πλήθος στοιχείων και κυρίως πολλά σκληρά και ανατριχιαστικά βίντεο ή φωτογραφίες ζώων που μαρτυρούν στα χέρια ανθρώπων. Όλα αυτά τα βίντεο ή οι εινόνες «μιλούν» από μόνες τους. Τα λόγια μπροστά τους είναι απερίγραπτα φτωχά.
Ένα στοιχείο μόνο. Σύμφωνα με υπολογισμούς, παγκοσμίως θανατώνονται τουλάχιστον 50 εκατομμύρια γουνοφόρα ζώα...

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009

Ένας πιγκουίνος... συνταγματάρχης!

Στην οικογένεια είμαστε όλοι πολύ περήφανοι για τον… ξάδερφο Nils Olav, τον πιγκουίνο, ο οποίος είναι… συνταγματάρχης στο στρατό της Νορβηγίας, ενώ πριν από λίγους μήνες χρίστηκε και ιππότης από τον βασιλιά Harald V!
Όσο και αν φαίνεται αστείο, είναι πραγματικότητα και το αποδεικνύει η φωτογραφία που βλέπετε αριστερά!
Αυτή είναι η ιστορία του: Ο Nils, που είναι αυτοκρατορικός πιγκουίνος, ζει στο ζωολογικό κήπο του Εδιμβούργου στη Σκωτία. Το 1961 η Βασιλική Φρουρά της Νορβηγίας επισκέφθηκε το Εδιμβούργο στο πλαίσιο ενός ετήσιου φεστιβάλ που οργανώνουν οι Ένοπλες Δυνάμεις της Βρετανίας και στο οποίο συμμετέχουν στρατιωτικές μπάντες και από άλλες χώρες. Τότε ήταν που ο υπολοχαγός Nils Egelien πρόσεξε για πρώτη φορά τους πιγκουίνους που υπήρχαν στο ζωολογικό κήπο.
Όταν η Φρουρά επέστρεψε στο Εδιμβούργο το 1972, με δική του πρωτοβουλία αποφασίστηκε να «υιοθετήσουν» έναν πιγκουίνο. Αυτός ονομάστηκε Nils Olav προς τιμήν του υπολοχαγού Nils και του τότε βασιλιά Olav V.
Από τότε, ο ξάδερφος Nils ανέβαινε συνεχώς την ιεραρχία και το 1987 έγινε λοχίας. Λίγο αργότερα ο καλός Θεός τον πήρε μαζί του στον παράδεισο για πιγκουίνους αλλά στο στράτευμα τον αντικατέστησε ένας άλλος πιγκουίνος, ο Nils Olav II. Και αυτός ο ξάδερφος συνέχισε να παίρνει βαθμούς και έφτασε τον Αύγουστο του 2008 να χριστεί ιππότης σε τελετή που έγινε στο ζωολογικό κήπο. Στον ξάδερφο αποδόθηκαν οι δέουσες τιμές από τη Βασιλική Φρουρά, ενώ αποκαλύφθηκε και ανδριάντας του! Επίσης, άγαλμά του υπάρχει και στο Όσλο! Φυσικά, ο Nils έχει απασχολήσει και τον Τύπο, όπως προκύπτει από την κάτω φωτοφραφία...

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

16χρονη Ρωσίδα η νικήτρια στον διαγωνισμό φωτογραφίας του μουσείου της Άννας Φρανκ

Το μουσείο της Άννας Φρανκ βρίσκεται στο Άμστερνταμ. Στο σπίτι όπου η μικρή Εβραιοπούλα και η οικογένειά της κρύφτηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου προσπαθώντας να αποφύγουν τους Ναζί.
Η Άννα κατέγραψε κάθε στιγμή από τις δύσκολες εκείνες ημέρες καθώς και τις σκέψεις της στο ημερολόγιό της, που έμελλε να γίνει διάσημο μετά το θάνατό της. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι την ημέρα που προδώθηκαν. Τότε μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Μπέργκεν Μπέλσεν, όπου άφησε την τελευταία της πνοή -από τύφο- δύο μήνες πριν από την ήττα των Γερμανών.
Από το 1960 το συγκεκριμένο σπίτι έχει μετατραπεί σε μουσείο, το οποίο στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του διοργανώνει κάθε χρόνο διαγωνισμό φωτογραφίας με τον τίτλο «Πηγές έμπνευσης». Χωρίζεται σε επτά θέματα (ελευθερία, καλοσύνη, προσφορά, θάρρος, ανθρωπισμός, χρησιμότητα, ευτυχία), τα οποία κυριαρχούν στις σελίδες από το ημερολόγιο της Άννας.
Στο φετινό διαγωνισμό έλαβαν μέρος τετρακόσιοι νέοι άνθρωποι, οι οποίοι έστειλαν τις φωτογραφίες τους, που αντιστοιχούσαν στις παραπάνω κατηγορίες. Νικήτρια αναδείχθηκε, με την ομόφωνη γνώμη της δωδεκαμελούς κριτικής επιτροπής, η 16χρονη Ρωσίδα Evgenia Stanina. Στη φωτογραφία της απαθανατίζεται ένα νεαρό κορίτσι, που επιχειρεί άλμα πάνω από το νερό. «Η φωτογραφία αντιπροσωπεύει το θάρρος και το κουράγιο με πολύ όμορφο τρόπο. Λήφθηκε την κατάλληλη στιγμή, η σύνθεση είναι εξαιρετική και ο καθένας μπορεί να αισθανθεί την ένταση και το πάθος της κοπέλας. Όλοι μας θυμόμαστε τέτοιες στιγμές στα νιάτα μας, οι οποίες απαιτούσαν κουράγιο», ανέφεραν τα μέλη της κριτικής επιτροπής δικαιολογώντας την απόφασή τους.

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Ο (νέος) θρίαμβος του φόβου, η (νέα) ήττα του αθλητισμού

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, στο Ελληνικό διεξάγεται ο τελικός του Κυπέλλου μπάσκετ ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό.
Το συγκεκριμένο παιχνίδι, που θεωρητικά πρέπει να αποτελεί γιορτή και διαφήμιση για το άθλημα, παρακολουθούν μόνο 1.500 άνθρωποι! Και αυτό γιατί υπό το φόβο των χούλιγκαν και των επεισοδίων, σε καθεμία από τις δύο ομάδες δόθηκαν μόλις εξακόσια εισιτήρια, ενώ στο γήπεδο υπάρχουν επιπλέον τριακόσιοι φίλαθλοι που εξασφάλισαν πρόσκληση από τη διοργανώτρια αρχή.
Με άλλα λόγια, η... γιορτή γίνεται σε άδειο και ψυχρό γήπεδο. Τόσο άδειο, που για να μη φαίνεται άσχημα στην τηλεόραση, οι υπεύθυνοι τοποθέτησαν στην κερκίδα απέναντι από την κάμερα, ένα μεγάλο πανό με τα εμβλήματα των δύο αντιπάλων... Για να σκεπάζει και να κρύβει τη γύμνια (μας) δηλαδή.
Στο τέλος, βέβαια, κάποιος από τους δύο θα κερδίσει και όλα τα παραπάνω θα ξεχαστούν και θα αποτελούν απλώς... λεπτομέρεια. Oι εφημερίδες της Δευτέρας θα πλέκουν το εγκώμιο του νικητή και θα αναφέρονται στους μεγάλους πρωταγωνιστές του σπουδαίου ντέρμπι, στους πόντους, στα ριμπάουντ και στους διαιτητές.
Η ουσία όμως είναι πως για μία ακόμη φορά, στην απολίτιστη Ελλάδα μας, ο φόβος θριάμβευσε, ο αθλητισμός έχασε. Μπράβο μας...

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2009

Η συγκινητική επανεμφάνιση της Αρλέτας

Ένα χρόνο μετά τη σοβαρή περιπέτεια της υγείας της, η Αρλέτα τραγούδησε και πάλι μπροστά σε κοινό σε μία ιδιαίτερα συγκινητική επανεμφάνιση.
Ήταν χθες, Παρασκευή, στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, ως καλεσμένη του Φοίβου Δεληβοριά (στον οποίο ο πιγκουίνος έχει αδυναμία).
Στην ιστοσελίδα του δημοφιλούς καλλιτέχνη (foidel.gr/articles_show.php?arid=348), ο Κώστας, θαυμαστής της αγαπημένης τραγουδίστριας, μετέφερε τις εντυπώσεις του. Αντιγράφω αποσπάσματα: «Η Αρλέτα έφθασε με αργό βήμα σε μία πολυθρόνα, που υπήρχε στη σκηνή ειδικά γι' αυτήν, πέρασε την κιθάρα της στον ώμο -με κάποια δυσκολία στις κινήσεις της- και μετά άρχισε για εμάς το "μαγικό ταξίδι" ... Και όλα τα τραγούδια τα είπε με αυτήν την ήπια, την ψιθυριστή και καθάρια φωνή της (είτε το πιστεύετε είτε όχι, την άκουσα ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ), την οποία την ακούς και γαληνεύει η ψυχή σου! ...
Δεν έλειψαν και οι ατάκες της Αρλέτας, οι περισσότερες γεμάτες αυτοσαρκασμό (δεν παρέλειψε να αυτοσαρκαστεί ακόμη και με την περιπέτεια της υγείας της) αλλά και συγκίνηση (όπως π.χ. η στιγμή που ευχαρίστησε ονομαστικά τους γιατρούς που της έσωσα
ν τη ζωή) ... Εν συνεχεία, η Αρλέτα και ο Φοίβος μαζί τραγούδησαν τραγούδια που αναφέρονται σε... μπαρ: "Μπατίντα ντι κόκο" και "Μπαρ το ναυάγιο". Και πριν από τα τραγούδια, η Αρλέτα μάς εξομολογήθηκε ότι "παλιά της άρεσε πολύ να πηγαίνει σε μπαρ, όπου μάλιστα... έπαιζε βελάκια"!
Και με δόση αυτοσαρκασμού: "Ήταν πράγμ
ατι περίεργο πώς με αυτή τη στραβομάρα που 'χω έβρισκα το στόχο"! Επίσης, μάς εξομολογήθηκε ότι "αυτό που της αρέσει στα μπαρ είναι ότι μπορεί να είναι απαρατήρητη και να παρατηρεί τους άλλους που βρίσκονται εκεί" ... Περαιτέρω, μαζί με τον Φοίβο είπανε την αξιολάτρευτη "Σερενάτα" και κλείσανε με Τσιτσάνη: "Είμαστε αλάνια, διαλεκτά παιδιά μέσα στην πιάτσα και δεν την τρομάζουν οι φουρτούνες τη δική μας ράτσα". Και στο τέλος, ο Φοίβος, η Αρλέτα και οι δύο μουσικοί της έκαναν μία πολύ όμορφη υπόκλιση στο κοινό πριν πάνε στα καμαρίνια».
Η Αρλέτα επέστρεψε λοιπόν και είναι έτοιμη να μας χαρίσει και πάλι μαγικές στιγμές με τη μοναδική φωνή της. Αυτή, ναι, είναι ευχάριστη είδηση.

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009

Της έβγαλε τα δόντια επειδή δεν τον πλήρωσε!

Η είδηση έρχεται από τη Γερμανία. Την Παρασκευή δικαστήριο της χώρας έκρινε ένοχο οδοντίατρο, ο οποίος επιτέθηκε σε πελάτισά του και της... έβγαλε δύο «γέφυρες» επειδή δεν του είχε καταβάλει το ποσό των 700 ευρώ! Μάλιστα, το συμβάν έλαβε χώρα (τον Σεπτέμβριο) στο σπίτι της άτυχης 35χρονης, όπου είχε πάει έξαλλος ο... επιστήμων. Αφού εισέβαλε στο σπίτι, την πήγε στο σαλόνι, της έδεσε τα χέρια, την ανάγκασε να ανοίξει το στόμα της και αφαίρεσε τις «γέφυρες», που ο ίδιος είχε τοποθετήσει. Και όλα αυτά χωρίς να πει έστω μία λέξη!
Τελικά, ο οδοντίατρος θα αναγκαστεί να πληρώσει 6.000 ευρώ στο θύμα του ως αποζημίωση.
Στη διάρκεια της δίκης ο δικηγόρος του διάβασε δήλωσή του με την οποία ζητούσε συγνώμη για την πράξη του και δικαιολογήθηκε υπογραμμίζοντας ότι βρισκόταν υπό επαγγελματική αλλά και προσωπική πίεση, ενώ επισήμανε πως στόχος του ήταν να πάρει τα 700 ευρώ, που δεν δεχόταν να καταβάλει η ασφαλιστική εταιρεία της γυναίκας.
Η τελευταία παρουσιάστηκε στο δικαστήριο χωρίς δόντια λέγοντας ότι μετά την οδυνηρή εμπειρία της δεν θέλει να επιδιορθωθεί η ζημιά. Προφανώς, δεν θέλει να ξαναδεί οδοντίατρο στη ζωή της!
ΥΓ. Το κείμενο γράφτηκε λίγες ώρες μετά την επιστροφή μου από τον οδοντίατρο...

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

Ο Λαζόπουλος πιο «μεγάλος Έλληνας» από τον Ηρόδοτο!

Βλέποντας σε επανάληψη το πρώτο μέρος των «Μεγάλων Ελλήνων» του Σκάι, δεν μπορώ παρά να εκφράσω απογοήτευση για κάποιες από τις επιλογές εκείνων που έλαβαν μέρος στη σχετική ψηφοφορία.
Η ιδέα της παραγωγής της σειράς είναι αρκετά καλή, ωστόσο τα (κατά τα άλλα, σεβαστά) αποτελέσματα μάλλον προβληματίζουν, ενίοτε και σοκάρουν.
To πιο τρανταχτό παράδειγμα; Στους εκατό μαγαλύτερους Έλληνες όλων των εποχών συγκαταλέγεται ο Λάκης Λαζόπουλος και μάλιστα βρίσκεται πιο ψηλά στην κατάταξη (άρα θεωρείται πιο σπουδαίος) από τον Πραξιτέλη, τον Θαλή τον Μιλήσιο, την Μπουμπουλίνα, τον Φίλιππο της Μακεδονίας, τον Μανώλη Γλέζο, τον Μάνο Λοΐζο, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον σπουδαίο αγωνιστή της δημοκρατίας, Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Μάρκο Βαμβακάρη, την Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, τον Θανάση Βέγγο, τον Ηρόδοτο! Είναι άραγε για γέλια ή για κλάμματα;
Στην ίδια λίστα και ο γεννημένος στην Αυστρία Όθων, όπως και ο γεννημένος στη Ναϊσό, Ρωμαίος αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος. Μέσα σε αυτούς και ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο οποίος προφανώς... συγκινεί ακόμη ορισμένους αλλά και ο Θοδωρής Ζαγοράκης...

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Η ομορφιά είναι δίπλα μας αλλά εμείς... βιαζόμαστε

Ουάσιγκτον. Στο σταθμό του μετρό. Ένα ψυχρό πρωί Παρασκευής του Γενάρη του 2007, το ρολόι έδειχνε 7.51.
Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για 43 λεπτά. Στο διάστημα αυτό 1.097 άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι καθ' οδόν για τη δουλειά τους.
Έπειτα από τρία λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε μουσική. Επιβράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για ελάχιστα δευτερόλεπτα αλλά μετά από πολύ λίγο αποχώρησε με βιασύνη για τον προορισμό του.
4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο: μία γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.
6 λεπτά: ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.
10 λεπτά: ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά, η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και αυτό ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.
43 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον επτά άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Είκοσι επτά άτομα άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους, άρα 1.070 δεν σταμάτησαν καν να τον δουν. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολάρια. Τελείωσε και σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς, σχεδόν, δεν το πρόσεξε. Κανείς δεν χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.
Κανείς δεν το ήξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου. Έπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί Στραντιβάριους αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Αντόνιο Στραντιβάρι το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ είχε γεμίσει ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα εκατό δολάρια, ενώ ο ίδιος αμείβεται με χίλια ευρώ ανά λεπτό!
Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στο πλαίσιο ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η «Ουάσιγκτον Ποστ» για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστο περιβάλλον;
Ένα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι: αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν’ ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα, πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;
Το πείραμα καταγράφηκε από κρυφή κάμερα (δείτε το βίντεο).
video
(Το κείμενο στάλθηκε με μέιλ από τη Γιώτα)

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

Ανταμώνουν τον βασανιστή τους στο δικαστήριο

Στη Δικαιοσύνη λογοδοτεί από σήμερα ένα από τα ηγετικά στελέχη του αιμοσταγούς καθεστώτος των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη, τριάντα χρόνια μετά την πτώση τους.
Ο λόγος για τον Κανγ Κεκ Ιέβ -γνωστότερος ως Ντουκ- που ήταν επικεφαλής του διαβόητου στρατοπέδου S-21 και κατηγορείται ότι έδωσε εντολή για τη δολοφονία και τον βασανισμό περίπου 16.000 κρατουμένων ανδρών, γυναικών και παιδιών.
Αρκετοί άνθρωποι –ορισμένοι εξ αυτών επιζήσαντες από το στρατόπεδο συγκέντρωσης, που πλέον έχει γίνει μουσείο στη μνήμη των θυμάτων (απ' όπου και η κάτω φωτογραφία)- περίμεναν πολλές ώρες στην ουρά για να παρακολουθήσουν τη δίκη και να δουν από κοντά τον βασανιστή τους μετά από πολλά χρόνια. Δεν είναι, άλλωστε, πολλές οι φορές που άνθρωποι σαν τον Ιέβ λογοδοτούν για τις πράξεις τους στη Δικαιοσύνη.
Ο 66χρονος Ντουκ μετά την πτώση των Ερυθρών Χμερ εξαφανίστηκε για δύο δεκαετίες, έζησε με ψεύτικα ονόματα και τελικά αποκαλύφθηκε το 1999 από Βρετανό δημοσιογράφο.
Ο Ντουκ είναι ένα από τα πέντε πρώην στελέχη του καθεστ
ώτος που δικάζονται για εγκλήματα κατά του λαού και παράλληλα ο μόνος που έχει δείξει μεταμέλεια ζητώντας συγχώρεση από τα θύματά του. Έχει γίνει χριστιανός και συνεργάστηκε με τις ανακριτικές αρχές δίνοντας σημαντικές πληροφορίες σχετικά με όσα συνέβησαν εκείνη την εποχή. Η μαρτυρία του ίσως χρησιμοποιηθεί στις δίκες των άλλων τεσσάρων κατηγορουμένων, που αρνούνται την ενοχή τους.
Πάντως, οι ηγετικές φυσιογνωμίες των Ερυθρών Χμερ δεν πρόκειται να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη. Ο ηγέτης Πολ Ποτ πέθανε σε στρατόπεδο το 1998, την ίδια χρονιά που παραδόθηκαν και οι
τελευταίοι μαχητές.
Περίπου 1,7 εκ. άνθρωποι υπολογίζεται ότι πέθαναν από την πείνα, τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις και την καταναγκαστική εργασία στη διάρκεια της κυριαρχίας των Ερυθρών Χμερ.

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Η ιστορία του Τρόι Ντέιβις (ή ένας αθώος θανατοποινίτης)

Δεκαοκτώ χρόνια στις φυλακές της Τζόρτζια βρίσκεται ο Τρόι Ντέιβις, ο οποίος το 1991 καταδικάστηκε σε θάνατο για τη δολοφονία του 27χρονου αστυνομικού Μαρκ Μακ Φέιλ στη Σαβάνα. Το συμβάν έλαβε χώρα στις 19 Αυγούστου 1989.
Ο 40χρονος σήμερα Ντέιβις, που παραδέχθηκε ότι βρισκόταν στον τόπο του φονικού, ομολόγησε την ενοχή του αλλά όπως υποστήριξε στη διάρκεια της δίκης, αυτό έγινε ύστερα από αφόρητες πιέσεις των αστυνομικών και ως εκ τούτου αρνήθηκε τις κατηγορίες.
Παράλληλα, επτά από τους εννέα μάρτυρες που κατέθεσαν σε βάρος του, οδηγώντας στην καταδίκη του μιας και δεν βρέθηκαν άλλα ενοχοποιητικά στοιχεία, αργότερα αναίρεσαν ή άλλαξαν τις καταθέσεις τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι το όπλο της δολοφονίας δεν βρέθηκε ποτέ, ενώ την ίδια στιγμή υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι δράστης είναι ένας άλλος άνδρας., που εθεάθη με όπλο στη σκηνή του εγκλήματος. Πρόκειται για τον ίδιο άνδρα, ο οποίος την επομένη της δολοφονίας πήγε στην αστυνομία, κατέδωσε ως εκτελεστή τον Ντέιβις και μάλιστα ήταν μάρτυς κατηγορίας στη δίκη!
Ο Ντέιβις έχει φτάσει κοντά στο θάνατο τρεις φορές αλλά η εκτέλεσή του αναβλήθηκε (μάλιστα στις 23 Σεπτεμβρίου 2008 αυτό συνέβη μόλις δύο ώρες πριν του χορηγηθεί η μοιραία ένεση) και πλέον αναμένει από τους δικαστές να αποφασίσουν αν θα δεχθούν να επανεξεταστεί σε βάθος η υπόθεση καθώς θεωρεί δεδομένο ότι θα αποδειχθεί η αθωότητά του αφού προέκυψαν νέα στοιχεία. Εντούτοις, όσες προσπάθειες έγιναν προς αυτήν την κατεύθυνση στο παρελθόν (και δεν ήταν λίγες), συνάντησαν την άρνηση της Δικαιοσύνης.
Η Διεθνής Αμνηστία ασκεί πίεση προς τον Κυβερνήτη της Τζόρτζια προκειμένου να μην εκτελεστεί η θανατική ποινή. Όποιος ενδιαφέρεται ας επισκεφτεί τη διεύθυνση
http://www.protectthehuman.com/actions/demand-clemency-for-troy-davis
video
(Tο βίντεο προέρχεται από τη Διεθνή Αμνηστία)

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

Ο έρωτας δύο... κοάλα προσφέρει ελπίδα στην Αυστραλία

Η Αυστραλία μετρά τις πληγές της και θρηνεί την απώλεια 180 ανθρώπων στις καταστροφικές και φονικές πυρκαγιές των προηγούμενων ημερών, εντούτοις η ιστορία… αγάπης δύο κοάλα που γλύτωσαν από τις φλόγες, χαρίζει στους κατοίκους της, έστω και για λίγο, ελπίδα και χαμόγελο αισιοδοξίας…
Σίγουρα, έχετε δει το βίντεο ή τις φωτογραφίες με το κοάλα που σώθηκε από τον εθελοντή πυροσβέστη Dave Tree, ο οποίος παράλληλα του δίνει νερό να πιει. Αυτή είναι η Sam, η οποία μετά την περιπέτειά της μεταφέρθηκε σε κέντρο κοντά στη Μελβούρνη για να αναρρώσει από τα εγκαύματα που υπέστη. Εκεί συνάντησε τον Tom, που δύο ημέρες νωρίτερα είχε επίσης σωθεί από τη φωτιά και τώρα ακολουθεί και εκείνος θεραπευτική αγωγή.
Ανάμεσά τους έχει αναπτυχθεί αίσθημα συμπάθειας, όπως φαίνεται και από τη στοργική αγκαλιά του Bob στη Σαμ στη διπλανή φωτογραφία. Τα δύο κοάλα, που είναι αχώριστα, αναρρώνουν παρέα και μετά από λίγους μήνες θα μπορούν να επιστρέψουν ελεύθερα στη φύση για να αρχίσουν μία νέα ζωή. Όπως, βέβαια, και οι Αυστραλοί...

ΥΓ. Υπολογίζεται ότι στις φωτιές χάθηκαν περίπου ένα εκατομμύριο ζώα…

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009

Αυτοί που σκοτώθηκαν το 2008 για να μας ενημερώσουν

Συνολικά εβδομήντα δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι σε ΜΜΕ έχασαν τη ζωή τους το 2008 στην ώρα του καθήκοντος, στην προσπάθειά τους, δηλαδή, να ενημερώσουν την κοινή γνώμη για όσα συμβαίνουν στον κόσμο.
Για μία ακόμη χρονιά, οι περισσότεροι δημοσιογράφοι άφησαν την τελευταία τους πνοή στο Ιράκ, συγκεκριμένα 14. Η αλήθεια είναι ότι σε σχέση με το 2007, οι θάνατοι είναι λιγότεροι αφού τότε είχαν καταγραφεί 95, ενώ το 2006 ήταν 110. Σε ό,τι αφορά το 2009, ήδη έχουν χάσει τη ζωή τους έντεκα δημοσιογράφοι.
Παρακάτω δημοσιεύονται τα ονόματα των ανθρώπων των ΜΜΕ, που «έφυγαν» εν ώρα καθήκοντος το 2008

Αφγανιστάν (2)
Abdul Samad Rohani, δημοσιογράφος, BBC
Carsten Thomassen, δημοσιογράφος, Dagbladet
Giorgos Koiliaris, δημοσιογράφος, ΕΡΤ(*)

Βολιβία (1)
Carlos Quispe Quispe, δημοσιογράφος, Radio Municipal

Βραζιλία (1)
Walter Lessa de Oliveira, καμεραμάν, TV Assembléia

Καμπότζη (1)
Khim Sambo, δημοσιογράφος, Moneakseka Khmer


Κροατία (2)
Ivo Pukanic, εκδότης, Nacional
Niko Franjic, οικονομικός διευθυντής, Nacional

Κονγκό (1)
Didace Namujimbo, δημοσιογράφος, Radio Okapi

Δομινικανή Δημοκρατία (1)
Normando Garcia Reyes, καμεραμάν και παραγωγός, Teleunion

Γεωργία (3)
Stan Storimans, καμεραμάν, RTL Nieuws
Alexander Klimchuk, δημοσιογράφος, Caucasus Images
Grigol Chikhladze, δημοσιογράφος, Russian Newsweek


Γουατεμάλα (1)
Jorge Mérida Pérez, ανταποκριτής, Prensa Libre

Ονδούρα (1)
José Fernando Gonzáles, ιδιοκτήτης, Radio Mega

Ινδία (7)
Sabina Sehgal Saikia, σχολιαστής, The Times of India
Vikas Ranjan, δημοσιογράφος, Hindustan
Jagajit Saikia, δημοσιογράφος, Amar Asom

Konsam Rishikanta, δημοσιογράφος, Imphal Free Press
Javed Ahmed Mir, καμεραμάν, Channel 9
Ashok Sodhi, φωτορεπόρτερ, Daily Excelsior
Mohammed Muslimuddin, ανταποκριτής, Asomiya Pratidin

Ιράκ (14)
Dyar Abas Ahmed, ανταποκριτής, online news site Eye Iraq
Musab Mahmood al-Ezawi, ανταποκριτής,
al-Sharqiya TV
Ahmed Salim καμεραμάν, al-Sharqiya TV
Ihab Mu'd, καμεραμάν, al-Sharqiya TV
Soran Mama Hama, δημοσιογράφος, Livin
Mohiddin Abdulhamid al-Nakib, δημοσιογράφος, Al-Iraqiya

Wissam Ali Ouda, δημοσιογράφος, Afaq TV
Haidar Hachem al-Husseini, δημοσιογράφος, Al-Charq
Sirwa Abdel Wahab, δημοσιογράφος
Jassem Al-Battat, δημοσιογράφος, Al-Nakhil
Qassem Abdul Hussein al-Eqabi, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων, Al-Muwaten
Shihab al-Tamimi, επικεφαλής της Ένωσης Ιρακινών Δημοσιογράφων
Hisham Mijawet Hamdan, δημοσιογράφος, Al-Siyassa wal-Karar
Alaa Abdulkarim Al-Fartoosi, καμεραμάν, Al-Forat

Κένυα (1)
Trent Keegan, φωτορεπόρτερ

Μεξικό (5)
José Armando Rodríguez Carreón, δημοσιογράφος, El Diario
Miguel Angel Villa Gómez Valle, επιμελητής έκδοσης, Noticias de Michoacán
Alejandro Zenón Fonsesca Estrada, δημοσιογράφος, Exa FM
Teresa Bautista Merino, δημοσιογράφος, La Voz que Rompe el Silencio radio station
Felicitas Martinez Sanchez, δημοσιογράφος, La Voz que Rompe el Silencio radio station

Νεπάλ (2)
Jagat Prasad Joshi, επιμελητής έκδοσης, Janadisha
Pushkar Bahadur Shrestha, εκδότης, Highway Weekly and New Season

Πακιστάν (7)
Abdul Razzak Johra, δημοσιογράφος, Royal TV

Abdul Aziz Shaheen, δημοσιογράφος, Azadi and Khabarkar
Mohammad Azim Leghari, δημοσιογράφος, newspaper Halchal and television station Dharti TV
Mohammed Ibrahim, δημοσιογράφος, Express TV and Daily Express
Khadim Hussain Sheikh, δημοσιογράφος, Sindh TV and Khabrein
Siraj Uddin, ανταποκριτής, The Nation
Abdus Samad Chishti Mujahid, φωτορεπόρτερ, εβδομαδιαία Akhbar-e-Jehan

Παλαιστινιακά Εδάφη(1)
Fadel Shana, καμεραμάν, Reuters

Φιλιππίνες (6)

Leonilo Mila, δημοσιογράφος, Radyo Natin
Aristeo Padrigao, σχολιαστής, Radyo Natin
Dennis Cuesta, διευθυντής προγράμματος, DXMD radio station
Martin Roxas, διευθυντής προγράμματος, DYVR radio station
Robert Sison, δημοσιογράφος, Regional Bulletin
Benefredo Acabal, αρθρογράφος, The Filipino Newsmen

Ρωσία (4)
Telman Alishayev, δημοσιογράφος, TV-Chirkei
Magomed Yevloyev, δημιουργός σάιτ, www.ingushetiya.ru
Ilyas Shurpayev, ανταποκριτής, Russian state television's Channel One
Gadzhi Abashilov, επικεφαλής ραδιοφωνικού σταθμού και καναλιού, Dagestan

Σομαλία (2)
Nasteh Dahi, δημοσιογράφος, BBC, Associated Press
Hassan Kafi Hared, ρεπόρτερ, Somali National News Agency

Σρι Λάνκα (2)
Mohamed Rashmi, ανταποκριτής , Sirasa TV
Paranirupasingham Devakumar, δημοσιογράφος, Maharaja TV

Ταϊλάνδη (4)

Wallop Bounsampop, επιμελητής έκδοσης, Den Siam
Jaruek Rangcharoen, δημοσιογράφος, Matichon
Chalee Boonsawas, δημοσιογράφος, Thai Rath
Athiwat Chaiyanurat, δημοσιογράφος, Matichon

Βενεζουέλα (1)

Pierre Fould Gerges, αντιπρόεδρος, daily Reporte Diario de la Economía

Θάνατοι δημοσιογράφων τα τελευταία χρόνια
1998: 28
1999: 70

2000: 53
2001: 60
2002: 46
2003: 53
2004: 72

2005: 58
2006: 110
2007: 95

2008: 70

Τα στοιχεία προέρχονται από την οργάνωση World Association of Newspapers, η οποία εδρεύει στο Παρίσι.
(*) Η WAN δεν έχει συμπεριλάβει στη λίστα της (που αριθμεί εβδομήντα δημοσιογράφους) τον Γιώργο Κοίλιαρη της ΕΡΤ, ο οποίος τραυματίστηκε θανάσιμα σε δημοσιογραφική αποστολή στο Αφγανιστάν και εξέπνευσε τον Νοέμβριο στην Αθήνα. Έτσι, η σχετική λίστα φτάνει πλέον τον αριθμό 71. Ενδέχεται, φυσικά, οι νεκροί δημοσιογράφοι να είναι ακόμη περισσότεροι.

Ένεκα της ημέρας...

Είπαν για την αγάπη, για τον έρωτα:

«Η ωραιότερη απ' όλες τις γυναίκες είναι αυτή που έτυχε εμείς να αγαπήσουμε»
Ναπολέων

«Στους ερωτευμένους είναι απαραίτητη η υπομονή. Με τον καιρό και την υπομονή υποκύπτουν κι αυτές οι Πηνελόπες»
Οβίδιος

«Ένας άντρας δεν εγκαταλείπει εύκολα την επιδίωξή του, επειδή συνάντησε άρνηση. Αρκεί η άρνηση να μην προήλθε από λόγους αρετής, αλλά από λόγους επιλογής»
Μισέλ Ντε Μοντέν

«Να αμφιβάλεις, αν τ’ άστρα είναι φωτεινά. Να αμφιβάλεις, αν ο ήλιος κινείται. Να αμφιβάλεις, αν η αλήθεια είναι αλήθεια ή ψέμα. Μα ποτέ μην αμφιβάλεις για την αγάπη μου»
Γουίλιαμ Σαίξπηρ

«Ο άνθρωπος που κατακτάει δραστήρια το αντικείμενο της ερωτικής του επιθυμίας, δείχνει συνήθως την ίδια δραστηριότητα και την ίδια επιμονή στην επιδίωξη και των άλλων σκοπών της ζωής του»
Ζίγκμουντ Φρόιντ

«Ο έρωτας είναι απόλυτη ένωση ψυχής και σώματος. Αν χωρίσεις το σώμα απ’ την ψυχή, κάνεις κάτι που μοιάζει με το θάνατο»
Μαρσέλ Πρεβό

«Δύο πράγματα θέλει ο άντρας, κινδύνους και παιχνίδια. Γι’ αυτό ζητάει τη γυναίκα, γιατί είναι το πιο επικίνδυνο παιχνίδι»
Φρίντριχ Νίτσε

«Η γλώσσα της καρδιάς δεν έχει ανάγκη από λέξεις για να εκφραστεί. Είναι γραμμένη στα μάτια»
Αλφόνς Λαμαρτίν

«Όταν πετύχει κανείς να σπάσει τον πάγο που κάθεται πάνω σε μερικές φύσεις, ξαφνιάζεται με την εσωτερική τους θερμότητα»
Λόρδος Βύρων

«Έρως ανίκατε μάχαν»
Σοφοκλής

«Η αγάπη είναι πόλεμος, ανακωχή, ειρήνη, θάνατος και ζωή, που βασιλεύουν εκ περιτροπής»
Ζορζ Ντ' Αμπουάζ

«Οι πόνοι της αγάπης είναι γλυκύτεροι απ’ όλες τις άλλες απολαύσεις»
Τζον Ντράιντεν

«Ω, ανθρώπινη αγάπη! Μας δίνεις στη Γη αυτό που περιμένουμε στον Ουρανό»
Έντγκαρ Άλαν Πόε

«Η αγάπη εμπνέει την αφοσίωση και όσο τρομερός κι αν είναι ο θάνατος, μας εμπνέει το θάρρος να τον αψηφούμε και να πεθαίνουμε για ’κεινο που αγαπούμε»
Ανρί Λακορντέρ

«Όταν χάνεις αυτούς που αγαπάς, τότε νιώθεις πόσο τους αγαπούσες»
Αλφρέντ Ντε Μισέ

«Ευτυχισμένοι αυτοί που αγαπήθηκαν και δυστυχισμένοι εκείνοι που δεν γνώρισαν ποτέ την αγάπη»
Αλφρεντ Τένισον
(Πηγή: sansimera.gr)

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

Μία ημέρα αφιερωμένη στα 300.000 παιδιά στρατιώτες...

Η 12η Φεβρουαρίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα της Ερυθράς Χειρός, η οποία αφορά τα παιδιά στρατιώτες, που υπολογίζονται σε 300.000. Πρόκειται για φαινόμενο που δυστυχώς συναντάται σε αρκετές χώρες του κόσμου. Ένοπλες συγκρούσεις στις οποίες λαμβάνουν μέρος παιδιά έχουν καταγραφεί σε Αφγανιστάν, Φιλιππίνες, Ισραήλ και Εδάφη της Παλαιστίνης, Ινδονησία, Ακτή Ελεφαντοστού, Αγκόλα, Μπουρουντί, Κολομβία, Κονγκό, Γουινέα, Ινδία, Ιράκ, Λιβερία, Μυανμάρ, Νεπάλ, Ρωσία, Ρουάντα, Σρι Λάνκα, Σομαλία, Σουδάν και Ουγκάντα.
Ομάδες ανταρτών αλλά και κυβερνητικές δυνάμεις στρατολογούν –σχεδόν πάντα με τη βία- και χρησιμοποιούν παιδιά σε μάχες. Η πλειοψηφία τους είναι μεταξύ 15 και 18 ετών, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις… εννιάχρονων στρατιωτών! Άλλα παιδιά, που ζουν σε περιοχές όπου υπάρχει πόλεμος, αντιλαμβανόμενα πως έχουν ελάχιστες πιθανότητες να επιβιώσουν, κατατάσσονται… εθελοντικά.
Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι οι συνθήκες στις οποίες ζουν τα παιδιά αυτά είναι απάνθρωπες. Η απόλυτη πειθαρχεία, οι σκληρές τιμωρίες, η έλλειψη τροφής, νερού και της στοιχειώδους υγιεινής, η πολλή δουλειά, η έλλειψη σε πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, ο φόβος της ενέδρας, του τραυματισμού και βέβαια του θανάτου, αποτελούν τα στοιχεία της καθημερι
νότητας των παιδιών – στρατιωτών. Πολλά δεν καταφέρνουν να επιζήσουν, άλλα μένουν ανάπηρα ή τυφλά και φυσικά η ζωή τους αλλάζει δραματικά.
Τα παραπάνω δεν ισχύουν μόνο για τα αγόρια. Το 1/3 των περιπτώσεων αφορά κορίτσια, τα οποία έχουν τις ίδιες… υποχρεώσεις αλλά παράλληλα πέφτουν συχνά θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, ενώ μεταξύ άλλων αναγκάζονται να γίνουν «σύζυγοι» των αξιωματικών… Πολλές από τις κοπέλες έχουν μολυνθεί από AIDS και άλλες ασθένειες, κάποιες μένουν έγκυες και «στιγματίζονται» από τις τοπικές κοινωνίες.
Η ημέρα της Ερυθράς Χειρός καθιερώθηκε το 2002, οπότε και τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των παιδιών στις ένοπλες συγκρούσεις. Στόχος της είναι να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες του κόσμου στο ευαίσθητο αυτό ζήτημα.

Στην Παπούα Νέα Γουινέα σκοτώνουν... μάγους!

Μπορεί να βρισκόμαστε στο έτος 2009, ωστόσο σε ορισμένες περιοχές του πλανήτη, επικρατεί... Μεσαίωνας. Ίσως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα να αποτελεί η Παπούα Νέα Γουινέα, όπου άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους επειδή πιστεύεται ότι είναι… μάγοι!
Το τελευταίο τραγικό συμβάν έλαβε χώρα την Κυριακή στο χωριό Ban όπου σκοτώθηκαν ο 60χρονος Plak Mel Doa και ο γιος του Anis Dua. Ντόπιοι πυροβόλησαν τον πρώτο και πέταξαν το άψυχο κορμί του στην πυρά, ενώ έσυραν με τη βία τον δεύτερο από το σπίτι του και τον έκαψαν ζωντανό! Και όλα αυτά γιατί; Επειδή ο όχλος θεώρησε ότι οι δύο άτυχοι άνδρες ήταν υπεύθυνοι για το θάνατο επιφανούς μέλους της κοινότητας καθώς υποτίθεται πως εξάσκησαν… μαύρη μαγεία σε βάρος του…

Η δολοφονία στο Ban δεν είναι η μοναδική στη χώρα αυτή, όπου το κυνήγι μαγισσών εξακολουθεί να υφίσταται. Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, περισσότερα από πενήντα παρόμοια περιστατικά έχουν καταγραφεί στην Παπούα Νέα Γουινέα. Η αδυναμία της κυβέρνησης και της αστυνομίας να επιβάλλουν το νόμο, έχει οδηγήσει πολλούς… μάγους στο θάνατο με τον πλέον αποκρουστικό τρόπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν οι αστυνομικοί πήγαν στο Ban μετά τη διπλή δολοφονία, βρέθηκαν αντιμέτωποι με βαριά οπλισμένους ντόπιους, οι οποίοι δεν τους επέτρεψαν να μεταφέρουν τα πτώματα στο νοσοκομείο για τη νεκροψία.
Φυσικά, οι υπεύθυνοι των αποτρόπαιων πράξεων, δεν τιμωρούνται ποτέ…
Έτσι, ο φαύλος αυτός κύκλος δεν σταματάει αλλά συνεχώς διευρύνεται μιας και τα θύματα ολοένα αυξάνονται.
Ενδεικτικά, στις 30 Ιανουαρίου δικαστήριο στην Unggai-Bena αποτελούμενο από εκκλησιαστικούς πάστορες και τοπικούς αξιωματούχους καταδίκασε σε θάνατο 40χρονο άνδρα με την κατηγορία ότι εξάσκησε μαύρη μαγεία. Ομάδα κατοίκων τον σκότωσε με μαχαιριές.

Στις 6 Ιανουαρίου στην Kerebug, ομάδα ανδρών έγδυσε νεαρή γυναίκα, τη φίμωσε ώστε να μην μπορέσει να αντισταθεί και να ζητήσει βοήθεια και την έκαψε ζωντανή. Οι βάρβαροι υποψιάστηκαν ότι έκανε βουντού…

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Μνήμη Σύλβιας Πλαθ (ή «το να πεθαίνεις είναι τέχνη»)

Ήταν πρωί της 11ης Φεβρουαρίου 1963, πριν από ακριβώς 36 χρόνια, όταν στο παγωμένο Λονδίνο, στο σπίτι της οδού Fitzroy 63, όπου είχε ζήσει ο αγαπημένος της ποιητής Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, η Σύλβια Πλαθ έβαζε τέλος στη ζωή της.
Η κορυφαία ποιήτρια του 20ού αιώνα αυτοκτόνησε βάζοντας το κεφάλι της σε φούρνο αερίου.
Ήταν μόλις 31 ετών, εντούτοις, πρόλαβε στο σύντομο διάστημα του βίου της να αφήσει πίσω της ένα ιδιοφυές και σπάνιας ομορφιάς και τόλμης έργο.
Αναμφίβολα προικισμένη μα και αυτοκαταστροφική, κατέστηκε κεντρικό θέμα της (απίστευτα εκρηκτικής σε δύναμη) ποίησής της τον αυτοαφανισμό, τον θάνατο. «Δημιούργησε μία ποίηση μπολιασμένη με σχεδόν δηλητηριώδεις δόσεις απελπισίας, οργής και πόθου για το θάνατο αλλά συγχρόνως γεμάτη τρυφερότητα, οξύτητα πνεύματος...», έγραψε για τη «σκοτεινή» ποιήτρια, σύζυγο του επίσης διάσημου ποιητή Τεντ Χιουζ, η Κατερίνα Ηλιοπούλου, που μετέφρασε ποιήματά της, το 1982.
Ενα από τα πιο γνωστά ποιήματά της είναι το «Λαίδη Λάζαρος», από το οποίο προέρχεται το παρακάτω απόσπασμα:

«Το να πεθαίνεις
είναι μία τέχνη, όπως και καθετί άλλο.
Εγώ το κάνω εξαιρετικά καλά.


Έτσι όπως το κάνω είναι σαν κόλαση.
Έτσι όπως το κάνω μοιάζει αληθινό.
Μπορείς να πεις ότι έχω το χάρισμα».

Το τελευταίο ποίημά της, λίγες ημέρες πριν από την αυτοκτονία της, έχει τίτλο «Άκρο», από όπου και το απόσπασμα:

«Η γυναίκα έχει τελειοποιηθεί.

Το νεκρό της


Σώμα φοράει το χαμόγελο της επίτευξης.

Η ψευδαίσθηση μιας ελληνικής αναγκαιότητας


Ρέει στις πτυχές της τηβένου της,
Τα γυμνά της


Πόδια μοιάζουν να λένε:

Φτάσαμε ως εδώ, αρκεί.

...

Πετρώνει και αρώματα αιμορραγούν
Από τους γλυκούς, βαθείς λαιμούς του νυχτολούλουδου.


Η σελήνη δεν έχει λόγο να θλίβεται,
Ατενίζοντας επίμονα μέσα απ' την οστέινη κουκούλα της.


Είναι συνηθισμένη σε τέτοιου είδους πράγματα.
Οι σκοτεινιές της τριζοβολούν και έλκουν».


Η Σύλβια αναπαύεται στο νεκροταφείο του Χέπτονστολ στην Αγγλία.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Βραβεύτηκε ο Δαλάι Λάμα, θίχτηκε η Κίνα...

Εξοργίστηκε το καθεστώς του Πεκίνου επειδή ο πνευματικός ηγέτης του -υπό κινέζικη κατοχή- Θιβέτ, Δαλάι Λάμα βραβεύτηκε στην Ιταλία και έγινε επίτιμος πολίτης Ρώμης.
Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Tζιανγκ Γιου, εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών της Κίνας (που ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ… φροντίζει για την ειρήνη στον κόσμο), τα
αισθήματα των Κινέζων πολιτών… πληγώθηκαν από την ενέργεια αυτή, ενώ προειδοποίησε ότι θα υπάρξουν συνέπειες στις διμερείς σχέσεις με τη γείτονα. Υπενθυμίζεται ότι πέρυσι το Πεκίνο ακύρωσε συμφωνία με την ΕΕ λόγω της οργής του προς τον Γάλλο Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος έκανε το λάθος να συναντηθεί με τον βραβευμένο (το 1989) με Νόμπελ Ειρήνης, Δαλάι Λάμα.
Η Κίνα εισέβαλε στο Θιβέτ το 1949, αμέσως μετά την επικράτηση του Μάο, καθώς θεωρεί πως αποτελεί κομμάτι της
χώρας. Η χρήση υπέρμετρης βίας, η συστηματική παραβίαση των πλέον στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Θιβετιανών, η προσπάθεια για πληθυσιαμή και πολιτιστική αφομοίωση της περιοχής στην υπόλοιπη χώρα, η προώθηση Κινέζων εποίκων για να ξεπεράσουν σε αριθμό τους Θιβετιανούς και η περιβαλλοντική υποβάθμιση αποτελούν ορισμένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της κατοχής, ενώ η εξέγερση (με τη βοήθεια και της CIA) στη Λάσα το 1959, καταπνίγηκε στο αίμα.
Ο Δαλάι Λάμα κατέφυγε στην Ινδία, η οποία αποτελεί έκτοτε τη βάση της εξόριστης θιβετιανής κυβέρνησης.
Ο πνευματικός ηγέτης του Θιβέτ δεν ζητάει ανεξαρτησία αλλά αυτονομία, επιδιώκει τη συνεννόηση με τους Κινέζους, ενώ δεν έχει σταματήσει ποτέ να διδάσκει τη μη βία…

Η Ελουάνα «έφυγε», ο διχασμός παραμένει...

Η Ελουάνα Ενγκλάρο, η υπόθεση της οποίας έχει συγκλονίσει και διχάσει τις τελευταίες ημέρες την κοινή γνώμη στην Ιταλία, άφησε πριν από λίγες ώρες την τελευταία της πνοή.
Η 37χρονη γυναίκα ήταν σε κώμα τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα και ο πατέρας της Μπεπίνο Ενγκλάρο (στην κάτω φωτογραφία) ζήτησε να γίνει ευθανασία μιας και οι γιατροί είχαν καταστήσει σαφές ότι η κατάστασή της ήταν μη αναστρέψιμη.

Μάλιστα, είχε δώσει δικαστικό αγώνα για περίπου δέκα χρόνια προκειμένου να σταματήσει η διακοπή της τεχνητής σίτισης, υπογραμμίζοντας ότι αυτή ήταν η επιθυμία της κόρης του. Αν και η ευθανασία δεν επιτρέπεται στη χώρα, το Ανώτατο Δικαστήριο έκανε τελικά δεκτή την αίτησή του στα τέλη του 2008. Έτσι, πριν από λίγες ημέρες η Ελουάνα διακομίστηκε σε ιδιωτική κλινική στο Ούντινε, ενώ η παροχή τροφής και νερού διακόπηκε την Παρασκευή.
Η υπόθεση πήρε αμέσως δημοσιότητα και προκάλεσε σοβαρή πολιτική κρίση στην Ιταλία, ενώ δίχασε τον κόσμο, καθώς έγιναν μέχρι και διαδηλώσεις. Η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι αντέδρασε άμεσα σπεύδοντας να προωθήσει -με τη διαδικασία του κατεπείγοντος- νομοθετικό διάταγμα για την απαγόρευση διακοπής της τεχνητής διατροφής σε άτομα που βρίσκονται σε παρόμοια με την Ελουάνα κατάσταση, ώστε να τη... σώσει. Ο πρωθυπουργός δήλωσε, μάλιστα, ότι ο ίδιος δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο στη δική του κόρη βάλλοντας κατά του πατέρα της Ελουάνα.
Το Βατικανό συντάχθηκε με την κυβερνητική γραμμή και μάλιστα o Πάπας Βενέδικτος ΙΣτ’ στο κήρυγμα της Κυριακής έκανε έμμεση αλλά σαφή αναφορά στην υπόθεση αυτή. Συγκεκριμένα, ζήτησε από τους πιστούς να προσευχηθούν «για όσους δεν μπορούν καθόλου να φροντίσουν τους εαυτούς τους, όσους είναι εντελώς εξαρτημένοι από την φροντίδα των άλλων».
Αντίθετα, ο Πρόεδρος της χώρας, Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο αρνήθηκε να υπογράψει το διάταγμα. Με την άποψη του Προέδρου ευθυγραμμίστηκε η αντιπολίτευση, που μάλιστα είχε αναγγείλει διαδηλώσεις κατηγορώντας, παράλληλα, τον Μπερλουσκόνι ότι θέλει να εκμεταλλευτεί πολιτικά το θέμα.
Τελικά, η Ελουάνα «έφυγε» και η ειρωνία είναι ότι αυτό συνέβη τη στιγμή που η Γερουσία συζητούσε σχέδιο νόμου που απαγορεύει τη διακοπή σίτισης σε ασθενείς που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση...
Το ζήτημα της ευθανασίας είναι από τα πλέον ευαίσθητα στις μέρες μας. Ωστόσο, το δικαίωμα του ανθρώπου να καθορίζει τη δική του μοίρα του επιλέγοντας τον αξιοπρεπή και όσο το δυνατόν λιγότερο οδυνηρό θάνατο, αν και θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, συναντά ακόμη -δυστυχώς- τη σθεναρή αντίδραση μεγάλης μερίδας της κοινής γνώμης...

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009

Στη φυλακή επειδή πήρε... μισό δολάριο πριν 24 χρόνια!

Εντυπωσιακή και ενδιαφέρουσα, αν μη τι άλλο, η είδηση από τη μακρινή Ινδία. Δικαστήριο της χώρας καταδίκασε σε φυλάκιση τον 75χρονο γιατρό Balgovind Prasad, ο οποίος δωροδοκήθηκε από οδοκαθαριστή προκειμένου να εκδώσει πλαστή βεβαίωση, με... 25 ρουπίες (μισό δολάριο)! Μάλιστα, το συμβάν δεν είναι πρόσφατο αλλά έλαβε χώρα το 1985!
Η υπόθεση έφτασε στο δικαστήριο επτά χρόνια μετά το αδίκημα (!) και ο γιατρός καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους και χρηματικό πρόστιμο χιλίων ρουπίων (περίπου 20 δολάρια).

Αφέθηκε όμως ελεύθερος επειδή κατέθεσε έφεση, η οποία εκδικάστηκε μετά από 17 ολόκληρα χρόνια και συγκεκριμένα μόλις την προηγούμενη εβδομάδα! Ο κατηγορούμενος πίστευε ότι θα πάρει απαλλαγή επειδή το ποσό που είχε εισπράξει ήταν εξευτελιστικό, ενώ παράλληλα είχε περάσει 1/4 του αιώνα από το γεγονός. Ωστόσο, τον περίμενε μία εξαιρετικά δυσάρεστη έκπληξη.
Το ανώτατο δικαστήριο απλώς μείωσε την ποινή φυλάκισης στους τρεις μήνες, όμως διέταξε την αστυνομία να βάλει τον κατηγορούμενο στη φυλακή μιας και οι αποδείχθηκαν όλες οι κατηγορίες σε βάρος του! Επιπλέον, θα πληρώσει και το διπλάσιο πρόστιμο από εκείνο που αρχικά είχε επιβληθεί, δηλαδή 2.000 ρουπίες...

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

Ένα ποίημα για το Σαββατοκύριακο...

Από τους πλέον αγαπημένους ποιητές του πιγκουίνου είναι ο άγνωστος στο ευρύ κοινό και ξεχασμένος Μίνως Ζώτος, ο οποίος πρόλαβε να ζήσει μόλις 27 χρόνια (Ιούνιος 1905 - Δεκέμβριος 1932).
Έχει γράψει τρεις συλ
λογές (Βήματα, Αφιέρωμα, Σουρντίνα), ενώ η ποίησή του κινήθηκε κυρίως γύρω από τον παράφορο έρωτά του για τη Μαρία Πολυδούρη, την οποία γνώρισε στη «Σωτηρία» όπου εισήχθη επειδή είχε φυματίωση. Από την ασθένεια αυτή «έσβησε» στο Νεοχώρι.
Ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα που άφησε είναι «Το περιδέραιο», που περιλαμβάνεται στη δεύτερη συλλογή του (Αφιέρωμα), η οποία κυκλοφόρησε το 1930.

Το περιδέραιο

Ν' αποξεχνιέμαι κι ώρες
να σε κυττάζω εκστατικός.
σε μύρο, σε αύρα, σε όνειρο, σε φως
να πνέω και να διαλυέμαι

Να μη ταράσσει
καθώς θα μπαίνω στο είναι σου ελαφρός
την αίσθησή μου, ουδ' όσο φύλλων θρος
τα ησυχασμένα δάση

Ώ έσφιξαν τώρα
οι μέρες. Οι ώρες στένεψαν πολύ.
Η ωραία στιγμή περίτρομο πουλί
που καρτερεί τη μπόρα.

Μαζί να πλέμε
κι εγώ να σε κυττάζω εκστατικός.
σε μύρο, σε αύρα, σε όνειρο, σε φως
να πνέω και να διαλυέμαι.

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Πέντε κεράκια έσβησε το Facebook

Πέντε χρόνια... ζωής συμπληρώνει σήμερα η δημοφιλής ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης Facebook, η οποία κάνει θραύση και στην Ελλάδα.
Δημιουργός τoυ σάιτ είναι ο 24χρονος Μαρκ Ζάκερμπεργκ (στη φωτογραφία κάτω δεξιά) και ανέβηκε στον κυβερνοχώρο στις 4 Φεβρουαρίου του 2004 σε ένα φοιτητικό δωμάτιο του Χάρβαρντ.
Ο εκατομμυριούχος σήμερα Ζάκερμπεργκ επιδίωξε να δημιουργήσει ένα επικοινωνιακό εργαλείο προκειμένου να διευκολύνει τη δικτύωση και την επικοινωνία των συμφοιτητών του. Σε 24 ώρες από την έναρξη της ιστοσελίδας 1.200 φοιτητές είχαν ήδη κάνει εγγραφή. Ακολούθησε ραγδαία άνοδος στην επισκεψιμότητα της ιστοσελίδας, με αρχική βάση τα κολέγια και τα πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια το Facebook ταξίδευσε στη Βρετανία. Και ακολούθησε η απόλυτη ακμή. Σήμερα περιέχει 35 γλώσσες, ενώ προσεχώς θα μεταφραστεί σε ακόμη 60.
Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ υπογράμμισε ότι «η κουλτούρα του Διαδικτύου έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία πέντε χρόνια. Μέχρι τότε, οι περισσότεροι δεν διανοούνταν καν να μοιραστούν τα προσωπικά τους στοιχεία ηλεκτρονικά. Το Facebook, όμως, τους πρόσφερε ένα ασφαλές και έμπιστο περιβάλλον για να επικοινωνούν ηλεκτρονικά μεταξύ τους. Όσο μεγαλώνει ο καινούργιος αυτός κόσμος, οι άνθρωποι θα μάθουν να ζουν με τα εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης τα οποία και θα διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή τους».
Το Facebook δεν κατάφερε να αποφύγει το κύμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Σύμφωνα με τις προβλέψεις της eMarketer, εταιρείας έρευνας αγοράς, τα έσοδα του Facebook από τις διαφημίσεις θα καταγράψουν απώλειες 20% και θα υποχωρήσουν στα 208 εκ. δολάρια.
Ο 24χρονος δημιουργός του Facebook, πάντως, δεν εμφανίζει κάποια πρεμούρα προκειμένου να αντιμετωπίσει άμεσα το πρόβλημα που εγείρεται. Προφανώς δίνει πίστη στο δημιούργημα του, το οποίο φαίνεται να κατακτά τον παγκόσμιο ιστό.
Ορισμένα στοιχεία για το Facebook:

Διαθέτει 150 εκ. ενεργούς χρήστες.
Κάθε μέρα προστίθονται 450.000 χρήστες.
Στη Ελλάδα οι χρήστες είναι 750.000.
Τα έσοδά του το 2008 έφτασαν τα 300 εκ. δολάρια.
Η αξία της επιχείρησης υπολογίζεται σε 3,5 με 5 εκ. δολάρια.
(Πηγή: Flash - Τα Νέα)

Η μάστιγα του αιώνα...

Λίγες ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη μάστιγα του 21ου αιώνα, με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του καρκίνου.
Οι πάσχοντες ανέρχονται σε περίπου 24,6 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο, αριθμός όμως που αναμένεται να αυξηθεί στα 30 εκατομμύρια έως το 2020.

Περίπου 7 εκατομμύρια πεθαίνουν κάθε χρόνο και οι θάνατοι αναμένεται να φθάσουν τα 10 εκατομμύρια ετησίως έως το 2020.
Αν οι σημερινές τάσεις αύξησης συνεχιστούν, ο εκτιμώμενος αριθμός νέων περιστατικών ανά έτος αναμένεται να αυξηθεί από 10,9 εκατομμύρια που ήταν το 2002 σε 16 εκατομμύρια έως το 2020.
Οι νέες διαγνώσεις παγκοσμίως ανέρχονται σε 11 εκατομμύρια ετησίως και η νόσος αποτελεί ένα από τα κύρια αίτια θανάτου (το δεύτερο, μετά τις καρδιαγγειακές νόσους, στις αναπτυγμένες χώρες).

Στην Ευρώπη, κάθε χρόνο διαγιγνώσκονται 3,2 εκατομμύρια νέα περιστατικά.
Παρά την πρόοδο που σημειώνεται στην έρευνα και τη θεραπεία της ασθένειας αυτής, ο καρκίνος παραμένει σοβαρή μάστιγα για την υγεία, δημιουργώντας τεράστια επιβάρυνση στους ασθενείς, τις οικογένειές τους και τις κοινωνίες.
Το 25-30% των περιστατικών καρκίνου στις αναπτυγμένες χώρες σχετίζονται με το κάπνισμα.
Η παχυσαρκία είναι ο δεύτερος σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για χρόνιες νόσους στις δυτικές κοινωνίες και παρουσιάζει σαφή σχέση με τον καρκίνο του παχέος εντέρου, του μαστού (σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες), του ενδομητρίου, του νεφρού και του οισοφάγου (αδενοκαρκίνωμα).
Το 40% των περιστατικών μπορούν να προληφθούν με αλλαγές στον τρόπο ζωής.

(Πηγή: worldhealthdays.gr)