Ο κομψός και... γραβατωμένος πλανόδιος ψιλικατζής της παλιάς Αθήνας...

Ο φίλος Ανδρέας μου έστειλε ένα άλμπουμ από φωτογραφίες της παλιάς Αθήνας.

«Κόλλησα» με αυτήν (κλικ για να τη δείτε καλύτερα), στην οποία βλέπουμε πλανόδιο ψιλικατζή πριν από πολλές δεκαετίες.
Μου έκανε εντύπωση το πολύ καλό ντύσιμο, μέχρι και γραβάτα φοράει!
Αν μη τι άλλο, οι παλιοί Αθηναίοι ήταν κομψοί!
(Πηγή: facebook.com/group.php?gid=40347363414)

Μια κιθάρα σπασμένη

Κείμενο του Στάθη Παχίδη, στο protagon.gr. Προσέξτε -ιδιαίτερα- τι λέει στην προτελευταία πρόταση της τοποθέτησής του.

'Αν κέρδισε με τα όπλα η Δεξιά την νομή της Εξουσίας στον Εμφύλιο, η Αριστερά με το φωτοστέφανο του ηττημένου και των αναπάντητων αν, στα χρόνια που ακολούθησαν, κυριάρχησε στον χώρο του Πολιτισμού -καθόλου αμελητέο έπαθλο, αν σκεφτείς τη δύναμη της ιδέας και της λέξης. Ο Homo Stalinicus, ο νους που εξέθρεψε μια συγκεκριμένη εποχή και ιδεολογία, είχε ανάγκη τον ταγό, τον στρατευμένο ιδεολόγο καλλιτέχνη, που, από κορυφαίος του Χορού και φιτίλι έκρηξης σπάνιου αισθήματος, έγινε συχνά ντουντούκα σε συγκέντρωση.
Φαινόμενα περιφοράς κειμένων προς άγρα υπογραφών διανοουμένων και λοιπών τεθλιμμένων συγγενών έκαναν τον Επιτάφιο να ωχριά για χρόνια και το να πάρεις θέση ήταν αναγκαίο, έστω κι αν ήθελες να μείνεις όρθιος. Χρειαζόμασταν σαν κοινωνία προφανώς τον μπροστάρη, τον ταγό, το ενάντια, το μετερίζι και άλλες αδικοσκοτωμένες λέξεις…
Στα χρόνια της Κρίσης αλλά και της Διάκρισης δε θα μπορούσαν τα ανακλαστικά τόσων χρόνων να μην εμφανιστούν. Επιτακτικό φάνηκε ξανά το «πάρε θέση» ή το ακόμη καλύτερο «μα γιατί δεν μιλούν οι πνευματικοί άνθρωποι;» -με ό,τι εννοούσε ο καθένας μ’ αυτές τις λέξεις. Μαζί όμως ήρθαν και οι διαψεύσεις, οι «προδοσίες», «οι προδομένοι» και οι «προδότες»- οι διαχωριστικές γραμμές βγήκαν πάλι παγανιά, μια και τόσες προβολές όλων μας πάνω στους μεταπολιτευτικούς ήρωες άρχισαν να θολώνουν. Το νέο «αντί» εφάπτεται πια με τη λέξη Μνημόνιο και τα παράγωγά της -και βάρδα και αν δεν έχεις την επαρκή αγανάκτηση. Αν και τα μανταλάκια, όπου κρεμάται η αντίθετη άποψη είναι πια ηλεκτρονικά, το «ενάντια» εξακολουθεί να είναι σιγουράκι και πάντα ευπώλητο είδος στην πιάτσα και επόμενο είναι οι ντουντούκες να το χειριστούν, διαχειριστούν, ναρκισσευτούν, αξιοποιήσουν, εκμεταλλευτούν, εισπράξουν (διαλέγει ο καθείς την δική του εκδοχή).
Αν όμως η κωμωδία παρεξηγήσεων της μεταπολίτευσης τελειώνει με φινάλε από θρίλερ, αναγκαίο είναι το τέλος του αυτομαστιγώματος αλλά και η αναζήτηση της άλλης και νέας θέασης της επόμενης μέρας. Όσο κι αν έσφιξαν τα πράγματα, το επόμενο κάδρο δεν μπορεί να 'χει ομιλούντες ανθ’ ημών αλλά και «πες τα ρε μεγάλε»… Το αύριο οφείλει να 'χει αυτενέργεια και θέλει φωνή με χροιά και πρόσωπο.
Το επόμενο κάδρο δεν μπορεί να 'χει μια κιθάρα σπασμένη από «προδομένα» νεράντζια στην Δάφνη -την κιθάρα του Γιώργου Νταλάρα, όποια γνώμη κι αν έχει για τον άνδρα ο καθένας. Οι άλλοτε λαλίστατες ντουντούκες σιωπούν, δείχνοντας πόσο παλιές, μικρόψυχες και ξεμειναμένες είναι. Δεν είναι καιρός για αυταπάτες -την κιθάρα θ’ ακολουθήσουν το μολύβι, το πληκτρολόγιο, η σκηνή, η κάμερα, ο χρωστήρας… Το επόμενο κάδρο θέλει φωνή με καθαρή χροιά και καθαρό πρόσωπο…'

«Ενοχλητικές» αλήθειες και τροφή για σκέψη από τον Γιάννη Μπέζο

Λίγοι άνθρωποι τολμούν αυτήν την εποχή να βγουν, να μιλήσουν ευθέως και να πουν ανοιχτά τις απόψεις τους, δίχως να τους απασχολεί το «τι θα σκεφτεί ο κόσμος». Ευτυχώς, ο Γιάννης Μπέζος είναι ένας εξ αυτών.

Ο δημοφιλής ηθοποιός παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή του ΣΚΑΪ, «στην πράξη.gr» (επί τη ευκαιρία τη συνιστώ σε όλους) και κατέθεσε τη γνώμη του χωρίς φόβο και πάθος, δίχως ίχνος λαϊκισμού και με καμία διάθεση να χαϊδέψει αυτιά, όπως δυστυχώς κάνουν οι περισσότεροι.
Σταχυολόγησα τα πιο σημαντικά αποσπάσματα και τα παραθέτω:

* «Αν ακολουθήσεις τι θέλει η κοινή γνώμη θα σε πάει στα σπήλαια. Πρέπει να πας ανάποδα. Αυτό λάθος κάνουν οι πολιτικοί μας. Κάνουν τα χατίρια του κόσμου. Δεν πρέπει να κάνεις τα χατίρια των ανθρώπων. Πρέπει να τους λες την αλήθεια σου. Ο κόσμος δεν θέλει καμία αλλαγή ποτέ. Θέλει την ησυχία του. Θέλει να μείνει στο τζάκι δίπλα, στη ζεστασιά, να ζήσει συντηρητικά και να πεθάνει ήσυχος. Αν λοιπόν ακολουθήσω το τι θέλει η κοινή γνώμη ή αν το είχα ακολουθήσει, δεν θα ήμουν τίποτα».
* «Η τηλεόραση δεν μπορεί να κάνει τέχνη. Δεν μπορεί να κάνει γιατί είναι οικιακή συσκευή. Ζητάμε από την τηλεόραση να κάνει τέχνη, σαν να ζητάμε να κάνει τέχνη το ψυγείο. Δεν γίνεται»!
* «Οι αγράμματοι κάνουν πολύ θόρυβο. Αυτό με ενοχλεί. Αυτοί που δουλεύουν στα κτήματα για να επιβιώσουν, δεν είναι αγράμματοι. Συνήθως. Και δεν λένε μπούρδες. Ακριβώς γιατί δουλεύανε. Οι άλλοι, οι οποίοι κάνουν ότι σπουδάζουνε, κάνουν ότι πάνε σχολείο, κάνουν ότι ξέρουν τα πάντα και μιλάνε πάρα πολύ, ναι με αυτούς είμαι σνομπ. Δεν μιλώ για τους ανθρώπους που εργάζονται. Αυτούς τους σέβομαι πάρα πολύ και συνήθως αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν και θόρυβο. Είναι πολύ ουσιαστικοί».
* «Αυτό δεν κάνουμε εμείς με τους ξένους; ‘Δεν ντρέπεστε, αλήτες, μας κάνατε, μας ράνατε. Φέρτε και κανά φράγκο τώρα’. ‘Άντε, πάρτε ρε παιδιά’ λένε αυτοί. Ωραία σχέση...»
* «Θα προσέχετε γύρω μας το κλίμα που υπάρχει, ότι φταίει όλη η Ευρώπη. Όλη όμως. Δηλαδή ότι αποφάσισε όλη η Ευρώπη να μας καταστρέψει γιατί μας φοβάται. Όχι, εμείς φοβόμαστε. Φοβόμαστε και δεν έχουμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας. Και δεν έχουμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας γιατί δεν τις ξέρουμε τις δυνάμεις μας, γιατί δεν ξέρουμε την ιστορία μας, γιατί είμαστε αγράμματοι. Δεν δίνουμε σημασία στην παιδεία, έχουμε πάει στα εύκολα και στην κατανάλωση. Υποκαταστήσαμε τις πραγματικές αξίες της ζωής με πράγματα αναλώσιμα».
* «Τώρα πάει το Καγιέν. Και φοβάμαι πως δεν υπάρχει ούτε γαϊδούρι. Τώρα, ποδαρόδρομο ωραίο, για γυμναστική και σιγά σιγά, με τις δυνάμεις μας, να πάρουμε κανένα αυτοκινητάκι να προχωρήσουμε. Μια χαρά θα είναι το αυτοκινητάκι. Δεν παθαίνουμε τίποτα. Δεν χάνουμε το κύρος μας. Πλασματικό ήταν το κύρος μας. Πηγαίνουμε σε μία ταβέρνα, παραγγέλνουμε για 30 και είμαστε τρεις. Τα υπόλοιπα τα πετάμε. Και μετά τραγουδάμε ‘Φτωχολογιά, για σένα κάθε μου τραγούδι’. Όλοι μαζί. Πρέπει η Ελλάδα να στρίψει. Αν δεν στρίψει θα πέσει πάνω στον τοίχο, θα σπάσει τα μούτρα της και θα ησυχάσει»!

Επτά χρόνια χωρίς τον Σταύρο Κουγιουμτζή

Η Μελίνα Ασλανίδου από αφιέρωμα στον Σταύρο Κουγιουμτζή στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού το 2008. Οι στίχοι του Μάνου Ελευθερίου

Συναυλία Νταλάρα στη Δάφνη: τα πρώτα σημάδια αντίστασης;

Τώρα αρχίζουν να γίνονται γνωστές οι πρώτες πληροφορίες για το πώς εξελίχθηκε η σημερινή συναυλία του Γιώργου Νταλάρα στη Δάφνη. Οι νερατζόμαγκες δημιούργησαν και πάλι μπάχαλο στο πλαίσιο της... κοινωνικής αντίδρασης με συνέπεια να εκτυλιχθούν ξανά δυσάρεστες σκηνές. Αυτό ήταν κάτι που όλοι μας περιμέναμε.
Ωστόσο, τούτη τη φορά θα αναφερθώ σε κάποια πράγματα που προκάλεσαν θετική εντύπωση. Δεν θα σταθώ, φυσικά, στο ότι ο Νταλάρας απέδειξε ξανά πόσο μεγάλος μάγκας είναι αφού ολοκλήρωσε τη συναυλία παρά τις αποδοκιμασίες και τα πάσης φύσεως αντικείμενα που εκτοξεύτηκαν προς την πλευρά του.
Θα κάνω λόγο, όμως, για δύο άλλα γεγονότα. Πρώτον, στο ότι ο κόσμος γέμισε τον χώρο της συναυλίας παρότι όλοι ήξεραν ότι επρόκειτο να δημιουργηθούν επεισόδια από τους γνωστούς. Δεν φοβήθηκαν, όμως, και πήγαν. Άνθρωποι κάθε ηλικίας.
Το δεύτερο είναι ότι όταν άρχισαν οι αποδοκιμασίες και οι επιθέσεις, σημαντική μερίδα του κόσμου που πήγε να ακούσει -και όχι να... δείρει- αντέδρασε. Δεν κάθισε να υπομείνει την αλητεία όπως συνέβαινε ως τώρα. Πολλοί αποδοκίμασαν τους λυσσασμένους «κοινωνικούς αγωνιστές», φώναξαν συνθήματα υπέρ του Νταλάρα και του ζητούσαν να συνεχίσει να τραγουδά, ενώ κάποιοι δεν «μάσησαν» από τις απειλές και τα έβαλαν ευθέως με τους βαρύμαγκες.
Τα δύο παραπάνω γεγονότα ίσως να μη σημαίνουν τίποτα αλλά ίσως και να καταδεικνύουν ότι σιγά σιγά κάποιοι αρχίζουν να αντιστέκονται σε τέτοια φαινόμενα και σε όσους τα προκαλούν. Πολύ πιθανόν να βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα αλλά ελπίζω να είναι έτσι...

Τα ελληνικά υπερόπλα, ο Έκτος Άγγελος και η ελληνοσερβική αυτοκρατορία στα Βαλκάνια

Έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που ανήρτησα πρωτοσέλιδο της «Ελεύθερης Ώρας». Για αυτό σήμερα επανέρχομαι δυναμικά με δύο, το χθεσινό και το σημερινό.
Φυσικά, και στα δύο φύλλα υπάρχουν συνταρακτικές αποκαλύψεις, που αποτελούν προϊόν άρτιας δημοσιογραφικής δουλειάς και επίπονου ρεπορτάζ. Έτσι, μεταξύ άλλων μαθαίνουμε ότι ως Έλληνες έχουμε υπερόπλα, που κάποιος μας εμποδίζει να χρησιμοποιήσουμε, ότι ο Έκτος Άγγελος σάλπισε τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο και πως μαζί με τους Σέρβους, θα φτιάξουμε αυτοκρατορία στα Βαλκάνια!

Τρομερή γελοιογραφία για την επίθεση στον Νταλάρα

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου, από τα «Νέα».

Μία λέξη για ό,τι συνέβη στον Νταλάρα, θα πείτε κ. Θεοδωράκη;

Κάποτε, στην Ελλάδα που βασίλευε το παρακράτος, ένας γενναίος μουσικός, ο Μίκης Θεοδωράκης γινόταν στόχος αγροίκων σε πολλές συναυλίες που διοργάνωνε.
Το «λάθος» του; Δεν ήταν αρεστός σε κάποιους. Αυτά που έλεγε δεν άρεσαν σε ορισμένους ανθρώπους, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν βία σε βάρος του και δημιουργούσαν επεισόδια στις συναυλίες του. Άλλοτε τις διέκοπταν, άλλοτε τις ματαίωναν, ενώ άλλοτε το ίδιο το κράτος δεν του επέτρεπε να εμφανίζεται.
Περίμενα, λοιπόν, ότι ο Θεοδωράκης μόλις έβλεπε τα όσα συνέβησαν στη συναυλία του Γιώργου Νταλάρα, με τον οποίο μάλιστα έχει συνεργαστεί στο παρελθόν, θα έπαιρνε θέση. Έλεγα ότι θα ξυπνούσαν μέσα του μνήμες άλλων εποχών, θα θυμόταν τι έχει τραβήξει ο ίδιος και ως εκ τούτου τα δημοκρατικά αντανακλαστικά του θα έπαιρναν μπρος. Πίστευα ότι θα ήταν ο πρώτος που θα καταδίκαζε, πως κάτι θα βρει να πει για τους θρασύδειλους κρανιοφόρους «επαναστάτες». Άλλωστε, δεν είναι από εκείνους που μασούν τα λόγια τους.
Δυστυχώς, διαψεύστηκα. Δεν έχω βρει μία κουβέντα του στο διαδίκτυο, μία ανακοίνωση της Σπίθας, κάτι που να μαρτυρά ότι ο Θεοδωράκης καταδικάζει αυτό που έγινε απέναντι σε έναν καλλιτέχνη. Αν κάτι έχει πει και δεν το έχω πάρει είδηση, τότε ζητώ συγνώμη. Ελπίζω να κάνω λάθος, αλλά μάλλον δεν κάνω...
Πάντως, κάποιοι βρήκαν το σθένος να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Χαίρομαι για τον Μανόλη Μητσιά, τον Στάθη Δρογώση, τον Μπάμπη Τσέρτο που υπερασπίστηκαν τα αυτονόητα (εδώ έχουμε φτάσει, να μιλάμε για τα βασικά μίας πολιτισμένης κοινωνίας), λυπάμαι αντίθετα για την Ντένια Κουρούση (αν και δεν την ξέρω) που είπε -σε γενικές γραμμές «ναι μεν αλλά» (αυτοί είναι οι χειρότεροι από όλους) και διάφορους άλλους, οι οποίοι κινήθηκαν προς την ίδια κατεύθυνση.
Δυστυχώς, στην τελευταία κατηγορία ανήκουν οι περισσότεροι - από όλους τους κοινωνικούς χώρους, που χάρηκαν για την επίθεση στον κορυφαίο ερμηνευτή.
Στο βίντεο, η απάντηση του Νταλάρα στους... επαναστάτες, που έχοντας επιτελέσει το καθήκον τους είχαν φύγει από τον χώρο της συναυλίας καταφέρνοντας καίριο πλήγμα στο σύστημα.

Ο ΜΑΓΚΑΣ Νταλάρας και οι κάφροι!

Πριν από λίγες ημέρες έγραφα ότι η Ελλάδα σιγά σιγά δείχνει ότι μπορεί να αλλάξει.
Άκυρο!
Είδα τα χθεσινά αίσχη που έγιναν σε συναυλία του Γιώργου Νταλάρα στο Ίλιον και οφείλω να ομολογήσω ότι ως χώρα δεν υπάρχει περίπτωση να πάμε μπροστά. Κάποιοι ψευτοεπαναστάτες μπήκαν στην αίθουσα όπου γινόταν η δωρεάν συναυλία του καταξιωμένου ερμηνευτή και τον έβριζαν, του πέταξαν γιαούρτια, ακόμη και καρέκλες φωνάζοντάς τον «προδότη».
Αυτοί οι νεοφασίστες πήγαν σε έναν χώρο προκειμένου να χαλάσουν την εκδήλωση κάποιου που δεν γούσταραν (το οποίο είναι δικαίωμά τους) και έκαναν επίδειξη καφρίλας απέναντι σε έναν άνθρωπο που απλώς τραγουδούσε, μη σεβόμενοι ούτε τους υπόλοιπους, οι οποίοι είπαν απλώς να βγουν από το σπίτι τους και να πάνε να ξεχαστούν σε δωρεάν συναυλία.
Και όμως, παρά τις βρισιές, τα γιαούρτια που δέχθηκε και τις καρεκλιές, ο Νταλάρας έμεινε στη θέση του στη σκηνή και συνέχισε να τραγουδάει αψηφώντας τη ζούγκλα που δημιούργησαν οι ψευτόμαγκες. Μάλιστα, οι τελευταίοι τραβούσαν τις σκηνές που δημιουργούσαν με τις κάμερες hd, που αποτελούν σήμα κατατεθέν των Ελλήνων... επαναστατών. Ο τραγουδιστής, όμως, δεν σταμάτησε μπροστά στον όχλο και έδειξε πόσο μάγκας είναι πραγματικά.
Φυσικά, δεν αποτελεί έκπληξη ότι οι περισσότεροι που βλέπουν το παραπάνω βίντεο πανηγυρίζουν για την «επανάσταση» που έκαναν κάποια θρασύτατα ανθρωπάκια απέναντι σε έναν... τραγουδιστή, ενώ διάφοροι άλλοι λένε ότι πρέπει να τον λιντσάρουμε γιατί έχει διαφορετική γνώμη σε κάποια θέματα από άλλους.
Στην Ελλάδα του 2012 όποιος έχει άλλη άποψη από αυτή που «πρέπει» και ειδικά αν είναι πραγματικά επιτυχημένος (υπάρχει χώρος που δεν έχει γεμίσει ο Νταλάρας;), πρέπει να γνωρίζει ότι θα περνά από τέτοιες δοκιμασίες γιατί τάχα «ο λαός ξύπνησε».
Νομίζω ότι πρέπει επιτέλους να παραδεχθούμε ότι αυτή η χώρα δεν έχει σωτηρία. Ή για να το πω ακόμη πιο βαριά: εδώ, στα σκατά, μας αξίζει να βρισκόμαστε. Γιατί είμαστε αμόρφωτοι, ακαλλιέργητοι, ανιστόρητοι, άξεστοι, απολίτιστοι.
Για κατακλείδα ένα από τα πολλά σχόλια που διάβασα κάπου με αφορμή το παραπάνω βίντεο, το οποίο προφανώς είναι ενδεικτικό αναφορικά με την εικόνα που έχουν σχηματίσει για εμάς στο εξωτερικό όπου ο Νταλάρας θεωρείται τοπ. Το έγραψε ο Πίτερ: «Greeks shouting and rioting, the usual»...

Ελέφαντες συγκεντρώθηκαν γύρω από θυληκιά που γεννούσε για να την προστατέψουν από ύαινες!

Δύο φωτογραφίες από το πάρκο Αμποσέλι στην Κένυα αποκαλύπτουν την εντυπωσιακή συμπεριφορά των ελεφάντων.

Ένα κοπάδι συγκεντρώθηκε γύρω από μία θυληκιά για να την προστατέψει την ώρα που έφερνε στον κόσμο το μικρό της και ενώ σε κοντινή απόσταση βρισκόταν ύαινες και λιοντάρια που καραδοκούσαν.
Στην ουσία αποτέλεσαν τους σωματοφύλακες της... κυρίας καθώς την περικύκλωσαν καθιστώντας αδύνατη την επίθεση από οποιονδήποτε εχθρό. Άλλωστε, ποιος μπορεί να τα βάλει με τόσους πολλούς ελέφαντες;
Μεταξύ άλλων, μάλιστα, έπαιρναν και πετούσαν χώμα προκειμένου να καλύψουν τη μυρωδιά του αίματος και του πλακούντα ώστε να μην αντιληφθούν τα άλλα ζώα ότι εκείνη τη στιγμή είχαν γεννητούρια.
Και λίγο αργότερα, όπως βλέπετε στην κάτω φωτογραφία, όλοι μαζί καλοσώρισαν στη ζωή το μικρό ελεφαντάκι, που διακρίνεται στο μέσο...

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Γυναίκα ψηφίζει σε απαρχαιομένο εκλογικό κέντρο της πυρηνικής υπερδύναμης, Ινδίας...

Υπογράφουμε για να αποτρέψουμε την εκτέλεση 36χρονου προγραμματιστή στο Ιράν

Ο Saeed Malekpour, Ιρανός προγραμματιστής, διατρέχει σοβαρό κίνδυνο ανά πάσα στιγμή να εκτελεστεί.

Ο 36χρονος Saeed, ο οποίος έχει ιρανική υπηκοότητα και είναι μόνιμος κάτοικος Καναδά, καταδικάστηκε σε θάνατο στις 19 Οκτωβρίου 2011 από το Παράρτημα 28 του Επαναστατικού Δικαστηρίου του Ιράν, ποινή που επικυρώθηκε από το Παράρτημα 32 στις 17 Ιανουαρίου.

Έχει καταδικαστεί σε θάνατο με την κατηγορία της «προσβολής και της βεβήλωσης του Ισλάμ», επειδή ένα λογισμικό που είχε αναπτύξει για το ανέβασμα φωτογραφιών στο ιντερνέτ, χρησιμοποιήθηκε για το ανέβασμα πορνογραφικών εικόνων χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει. Το Επαναστατικό Δικαστήριο τον καταδίκασε σε θάνατο, σε δίκη που σύμφωνα με μαρτυρίες, είχε διάρκεια μόλις 15 λεπτά.
Η Διεθνής Αμνηστία πιστεύει ότι ενώ τώρα ο Saeed Malekpour έχει πρόσβαση σε νομική εκπροσώπηση, αυτό δεν ίσχυε για το μεγαλύτερο διάστημα της κράτησης του.
Ο Saeed ζει στον Καναδά από το 2005 αλλά συνελήφθη στο Ιράν τον Οκτώβριο του 2008, όταν είχε πάει να επισκεφτεί την οικογένεια του. Υπάρχουν αναφορές ότι κατά τη διάρκεια της κράτησής του σε απομόνωση στην φυλακή Εβίν της Τεχεράνης, επί ένα χρόνο, υπέστη βασανιστήρια.
Το 2009, ο δημόσιος τηλεοπτικός σταθμός του Ιράν μετέδιδε επανειλημμένα την «ομολογία» του Saeed, η οποία, σύμφωνα με ανοιχτή επιστολή του ιδίου τον Μάρτιο του 2010, ήταν αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενων βασανιστηρίων από τους ανακριτές της Επαναστατικής Φρουράς.
Όποιος ενδιαφέρεται να συμβάλει στην προσπάθεια για την αποτροπή της εκτέλεσης, μπορεί να υπογράψει τη σχετική έκκληση εδώ.

Αντίο, Βασίλη Τσιβιλίκα...

Ο Βασίλης Τσιβιλίκας ήταν –μιας και πριν από λίγο έφυγε από κοντά μας- από τους ηθοποιούς που είχα ξεχωρίσει και τον θεωρούσα από τους καλύτερους στον χώρο του αλλά και από τους πλέον αδικημένους.

Πιστεύω πως αν είχε γεννηθεί λίγο νωρίτερα από το 1942, θα μπορούσε να λάμψει στη κορυφαία –για τον κινηματογράφο μας- δεκαετία του 1960 και να δημιουργήσει πολύ μεγάλο όνομα.
Δεν ξέρω γιατί έπαιξε μόνο σε ελάχιστες ταινίες, στις αρχές του 1970, αλλά και πάλι με την παρουσία του στην τηλεόραση και στο θέατρο, απέδειξε ότι ήταν ιδιαίτερα ποιοτικός.
Συμπαθητική φυσιογνωμία, μου φαινόταν πάντα προσγειωμένος και ίσως και λίγο μελαγχολικός για κωμικός. Προσέγγιζε όμως το χιούμορ με «σεβασμό» σε αντίθεση με πολλούς «φτασμένους», που το… εκβίαζαν και το έβγαζαν από τον κόσμο χρησιμοποιώντας χυδαία αστεία.
Σε μία συνέντευξή του είχε ερωτηθεί: Πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να κάνει τον κόσμο να γελάσει. Και απάντησε: «Εύκολο, κατά κάποιο τρόπο, είναι όταν χρησιμοποιεί χυδαία, πρόστυχα και ευτελή μέσα. Βέβαια αυτή η προσέγγιση δεν σε πάει ψηλά.
Σε φθείρει σταδιακά και τελικά σε ‘αδειάζει’. Εάν όμως προσεγγίσεις το γέλιο σαν πνευματική άσκηση, με οδηγό το χιούμορ, την αισθητική και την εξυπνάδα, πρέπει να πω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο και επίπονο, αλλά σε ανταμείβει».
Κρίμα που τον χάσαμε…

Η «επανάσταση» άρχισε -επιτέλους!- από τις πατάτες και το Νευροκόπι!

Η κρίση που δοκιμάζει την Ελλάδα έχει φέρει μαζί της χίλια κακά. Ωστόσο, έχει και τα θετικά της αφού αναγκάζει την κοινωνία να αλλάξει -επιτέλους!- κάποια από τα κακώς κείμενα, που τόσα και τόσα χρόνια την έβλαπταν.

Τώρα που η κατάσταση δείχνει να έχει φτάσει στο απροχώρητο, αρχίζουμε σιγά σιγά να κάνουμε πράγματα (που αλλού είναι) αυτονόητα και τα οποία θα έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και δεκαετίες με τη συνδρομή -φυσικά- και του κράτους.
Τρανό παράδειγμα αποτελεί αυτό που έγινε προ ημερών στην Κατερίνη όταν παραγωγοί πατάτας από το Νευροκόπι διέθεσαν απευθείας στους καταναλωτές το προϊόν τους, έπειτα από πρωτοβουλία της ομάδας εθελοντικής δράσης Ν. Πιερίας. Τούτη τη φορά αντί να πουλήσουν τις πατάτες στους μεσάζοντες στα 12 λεπτά το κιλό και αυτές να φτάσουν στα ράφια των σούπερ μάρκετ στα 75, έπραξαν τελείως διαφορετικά και προς το συμφέρον όλων.
Τι έκαναν; Διέθεσαν 24 τόνους απευθείας στο κοινό -στην Κατερίνη- προς 25 λεπτά το κιλό (δηλαδή κέρδισαν τα διπλάσια χρήματα και μάλιστα στο χέρι αντί της εξάμηνης επιταγής των μεσαζόντων), ενώ από τη δική τους πλευρά, οι καταναλωτές τις προμηθεύτηκαν στο 1/3 της τιμής που θα τις έβρισκαν οπουδήποτε αλλού.
Ευτυχώς, αυτή η τόσο επιτυχημένη -και πραγματικά επαναστατική!- πρωτοβουλία όχι απλώς θα συνεχιστεί αλλά φαίνεται πως θα γίνει ο κανόνας και δεν θα μείνει μία ωραία εξαίρεση. Ήδη για το Σάββατο που έρχεται, έχουν γίνει παραγγελίες 75 τόνων (από 1.100 οικογένειες), ενώ ανάλογη δράση ετοιμάζεται άμεσα στη Βέροια και είναι δεδομένο ότι θα ακολουθήσουν και άλλες περιοχές. Και φυσικά, δεν θα μείνουν μόνο στις πατάτες αλλά θα επεκταθούν στο λάδι, στο ρύζι, στα όσπρια, σε όλα!
Επιτέλους, κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν να δράσουν και να κάνουν τα αυτονόητα και τα απολύτως λογικά δείχνοντας τον δρόμο στους υπόλοιπους. Άφησαν στην άκρη τη μεμψιμοιρία και την ψευτοεπαναστατικότητα, αντιλήφθηκαν ότι ήρθε η ώρα να αναλάβουν πρωτοβουλίες και πήραν την κατάσταση στα χέρια τους καταφέρνοντας σημαντικό πλήγμα στην... παραδοσιακή ελληνική αισχροκέρδια!
Η Ελλάδα, επιτέλους αλλάζει! Έστω και σιγά σιγά...

Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που μουντζώνει!

«Επαναστάτες» μαθητές χθες στα Γιάννενα, μούντζωσαν -κατά τη διάρκεια παρέλασης για την απελευθέρωση της πόλης- τους επίσημους, ενώ φώναξαν και υβριστικά συνθήματα σε βάρος τους.

Και φυσικά χειροκροτήθηκαν από τους παρευρισκόμενους για την περήφανη και ηρωική τους πράξη, ενώ υμνούνται και στο διαδίκτυο!

Τέτοιες πράξεις μας κάνουν όλους να καμαρώνουμε τη νέα γενιά...

Για μία από τις πολλές συντάξεις του

Η... αντιμνημονιακή φίλη του Πιγκουίνου, Κάτια, έστειλε το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω. Το υποφράφει ο «Δ.Χ.» από την εφημερίδα «Αυγή» (από όπου και ο τίτλος της ανάρτησης):
Ψάχνοντας διάφορα στο Διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε μια ερώτηση του Γιάννη Βαρουφάκη προς τον κ. Λουκά Παπαδήμο. Συγκεκριμένα: «Αν ο κ. Παπαδήμος πραγματικά πιστεύει ότι εμείς οι Έλληνες πρέπει να δράσουμε με γενναιότητα, αποδεσμευόμενοι από τα κεκτημένα μας, τον καλώ να δώσει το παράδειγμα. Πώς; Παραιτούμενος από τη θέση του καθηγητή που κατέχει στο Τμήμα μου, σε κατάσταση αναστολής για πάνω από δέκα χρόνια, έτσι ώστε να μπορέσουμε να προσλάβουμε έναν νέο επιστήμονα για να διδάσκει τους φοιτητές μας. Μπορεί να χάσει ένα ευτελές μέρος της σύνταξής του, όμως με αυτή την κίνηση θα καθιστούσε πειστικότερες τις προτροπές του προς τους υπόλοιπους».
Επειδή το θέμα ήταν σοβαρό, τηλεφώνησα στον κ. Βαρουφάκη για να διασταυρώσω την ακρίβεια της πληροφορίας που είχα εντοπίσει. Μου την επιβεβαίωσε και με πληροφόρησε πως τελικά ο κ. Παπαδήμος συνταξιοδοτήθηκε εφέτος, κρατώντας τη θέση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κενή για 13 ολόκληρα χρόνια, ώστε να εξασφαλίσει τη σύνταξη, μία από τις πολλές συντάξεις που θα έχει όταν με το καλό αποσυρθεί.
Είχαν δίκιο τελικά αυτοί που κατοικούσαν στα χώματα που πατάμε πριν 2.500 χρόνια, όταν έλεγαν πως χωρίς την ανδρεία (με την έννοια της γενναιότητας) καμία άλλη αρετή δεν μπορεί να κατακτηθεί από τον άνθρωπο.

Ας δικαιώσουμε όσους χόρεψαν συρτάκι σε όλον τον κόσμο για να μας συμπαρασταθούν

Τις τελευταίες ημέρες τα ΜΜΕ μάς έδειξαν εικόνες από αρκετές χώρες στην Ευρώπη και στην Αμερική, όπου έγιναν διαδηλώσεις συμπαράστασης και αλληλλεγγύης απέναντι στην Ελλάδα. Τηλεοράσεις και εφημερίδες ανέδειξαν το θέμα και καλά έκαναν. Ήταν για όλους μας ευχάριστο να βλέπουμε ανθρώπους από το εξωτερικό να εκφράζουν την αγάπη τους για την Ελλάδα.

Βέβαια, σε αυτές τις συγκεντρώσεις συμμετείχαν ελάχιστοι άνθρωποι, κάποιες δεκάδες ή εκατοντάδες στην καλύτερη, ανάμεσα στους οποίους και πολλοί ομογενείς.
Όπως και να έχει, η αλήθεια είναι πως δείχνει ότι αρχίζει να αναπτύσσεται, έστω και δειλά, ένα φιλελληνικό κίνημα διεθνώς.
Και αυτό είναι καλό. Πρέπει, όμως, και εμείς από την πλευρά μας, να αποδείξουμε στους φίλους μας από τις άλλες χώρες ότι αξίζουμε τη στήριξή τους. Να αξιοποιήσουμε, επιτέλους, τα στοιχεία εκείνα που θα μας επιτρέψουν να προκόψουμε και να ξεπεράσουμε τις κρίσεις που μας μαστίζουν (γιατί δεν είναι μόνο η οικονομική, απλώς από αυτήν αρχίζουν και όλες οι υπόλοιπες), να βγούμε πιο δυνατοί από τη δοκιμασία που μας έλαχε και να κάνουμε πάλι την Ελλάδα δυνατή.
Έτσι, θα βγάλουμε ασπροπρόσωπους και αυτούς που άφησαν χθες το σπίτι τους και βγήκαν στους δρόμους να χορέψουν συρτάκι.

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Όμορφη εικόνα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο με τη 18 μηνών κόρη της Ιταλίδας, Λίτσια Ροντζούλι να παίρνει και αυτή μέρος στην ψηφοφορία...

Θα μας πει κάποιος την εναλλακτική πρόταση;

«Δεν μπορεί κάτι παίρνεις εσύ!!! Πρέπει να είναι πολύ καλό πάντως...»!
Το πρώτο πράγμα που είδα σήμερα μόλις άνοιξα τον υπολογιστή ήταν το σχόλιο της αγαπημένης φίλης Κάτιας σε μία προ ημερών ανάρτησή μου.

Σε αυτήν μιλούσα με θετικό τρόπο για τον Λουκά Παπαδήμο υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων ότι είναι μετρημένος και όχι λαϊκιστής και τον «καλούσα» να φτιάξει κόμμα παίρνοντας μαζί του ανθρώπους όπως ο Γιαννίτσης και ο Αλ. Παπαδόπουλος και να κατέβει στις εκλογές.
Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος αυτή την εποχή βρίζει τους πάντες και τα πάντα. Κατανοητό, ειδικά για Έλληνες, που όπως έχω ξαναγράψει, δεν κάνουν ποτέ αυτοκριτική. Πάντα φταίνε οι «άλλοι» και μόνο. Τέλος πάντων.
Στην ίδια ανάρτηση, που συγκέντρωσε κι άλλες αρνητικές αντιδράσεις (αλλά κόσμιες, καμία σχέση με κρεμάλες κλπ. που προτείνονται για τους πολιτικούς, τους τραπεζίτες, τους δημοσιογράφους κλπ.), έγινε πολιτισμένος -σε γενικές γραμμές- διάλογος και εκεί ανέφερα ότι η δική μου άποψη είναι πως πρέπει να αποφύγουμε πάση θυσία τη χρεοκοπία. Πρόσθετα ότι τα μέτρα του νέου μνημονίου δεν κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση και πως είναι εκβιαστικά. Αλλά έλεγα επίσης ότι μας δίνουν τον χρόνο και ίσως να είναι η τελευταία μας ευκαιρία ώστε να κάνουμε κάποια αυτονόητα πράγματα που θα αρχίσουν σιγά σιγά να διαμορφώνουν τις καταστάσεις, οι οποίες θα μας οδηγήσουν έξω από την κρίση. Δεν λέω ότι θα γίνουν (φοβάμαι πως δεν...) αλλά λέω ότι τώρα έχουμε την ελπίδα να γίνουν.
Αυτή είναι η θέση μου. Και λέω ότι είμαι ανοιχτός να ακούσω κάποια άλλη πρόταση, καλύτερη, που θα μπορούσε να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Αλλά δεν βρίσκω καμία πέρα από τις ηρωικές βλακείες περί υπερήφανης χρεοκοπίας, που εξυμνείται από τον Γιάννη Βαρουφάκη (τα κείμενά του οποίου θεωρούνται, πλέον, ευαγγέλια από τους υποστηρικτές της δραχμής). Κανένας από όλους εκείνους που φωνάζουν για προδοσίες και κρεμάλες και ελικόπτερα κλπ. δεν έχει να προτείνει τίποτα. Τίποτα όμως!
Εκτός αν η φίλη μου η Κάτια, έχει καλύτερη εναλλακτική επιλογή, την οποία περιμένω να μοιραστεί μαζί μας...

Δεν είναι προβοκάτορες οι άνθρωποι

Όταν κάψανε το Μινιόν και τον Κατράντζο πριν τριάντα χρόνια, λέγαμε πως ήταν προβοκάτσια. Στο μεταξύ κάηκαν μερικά ακόμα μαγαζιά, το Πολυτεχνείο, ύστερα η Αθήνα ολόκληρη, αλλά εκείνο ήταν εξέγερση, και τώρα τα υπέροχα αυτά κτίρια του κέντρου, τα μοναδικά, διαλεγμένα ένα ένα σε μια πόλη άσχημη, και πάλι μας λένε ότι είναι προβοκάτσια.

Λοιπόν, κάνετε λάθος όσοι το πιστεύετε αυτό. Δεν είναι προβοκάτσια, είναι η επανάσταση. Περπατήσατε καμιά φορά στους δρόμους; Βλέπετε τι γράφουν οι αφίσες; Διαβάζετε τα συνθήματα που στάζουν μίσος και προτροπές για φωτιές και κρεμάλες και σφαγές; Αυτό έχουν στο νου τους οι εμπρηστές και καταστροφείς της Αθήνας. Κάνουν επανάσταση όταν σπάνε βιτρίνες, όταν ρίχνουν μολότοφ, όταν καίνε το Αττικόν, το Άστυ, τα Στάρμπακς, τα νεοκλασσικά κτίρια. Συνεχίζουν την επανάσταση που άρχισαν πρόπερσι και σκοπεύουν να την ολοκληρώσουν. Αρκεί μια βόλτα στο κέντρο της πόλης για να βεβαιωθείτε. Το γράφουν στις αφίσες. Γιατί δεν τους πιστεύετε τους ανθρώπους; Το λένε με χίλιους τρόπους, με ποιήματα, με συνθήματα, με εικόνες, με σκιτσάκια. Δεν το κρύβουν καθόλου. Τι μου λέτε για προβοκάτορες; Είπαμε να μη διαβάζετε το μνημόνιο, ούτε μια αφίσα δεν μπορείτε να διαβάστε;
Είναι εξάλλου διαρκής επανάσταση. Είναι χρόνια τώρα, κάθε φορά που καλεί η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ διαδηλώσεις, κάθε φορά οι επαναστάτες καταστρέφουν ένα κτίριο, μια πρόσοψη, ένα μαγαζί, μια είσοδο μετρό. Στις μεγαλειώδεις στιγμές τους βάζουν φωτιά σε τετράγωνα. Μην περιμένετε να συγκινηθούν, δεν πάνε σινεμά. Χαίρονται με τη θλίψη και την ανημπόρια μας. Κι έχουν κερδίσει τις καρδιές. Άντε να πεις ότι πας σινεμά και σ’ αρέσει. Άντε να μιλήσεις για μπαρ, για θέατρα, για βόλτες. Πρέπει να κλαίγεσαι συνέχεια, να μιζερεύεις, να οικτίρεις τα παιδιά σου, να βρίζεις κάθε θεσμό. Έχουν ιδρύσει το βασίλειο της μιζέριας μέσα μας.
Μην ξεγελάτε άλλο τους εαυτούς σας, δεν θα μείνει όρθιο τίποτε. Μπορεί να τη μισείτε αυτή την πόλη κι εσείς, εξάλλου από το μίσος μέχρι την αδιαφορία και την περιφρόνηση κυμαίνονται τα συναισθήματα απέναντι της. Αλλά θα πρέπει να μισείτε και τον εαυτό σας αν συνεχίστε να τον κοροϊδεύετε. Δεν είναι προβοκάτορες οι άνθρωποι. Είναι επαναστάτες. Ονειρεύονται κρεμάλες, φωτιές, καρμανιόλες, αυτό συγκράτησαν από τη γαλλική επανάσταση, την καρμανιόλα. Τη βία. Τι καθεστώς θέλουν να ιδρύσουν; Μπορείτε να το φανταστείτε. Εξάλλου το έχουν ήδη ιδρύσει μέσα μας, έχουν σπείρει το φόβο και την ισοπέδωση. Έχουν διαβεί νικηφόροι. Σκύβουμε το κεφάλι και κλαιγόμαστε σεμνά. Μέσα μας ένα μικρό μαύρο ζώο μπορεί και να ηδονίζεται με τις καταστροφές. Οι άνθρωποι είναι άγρια πλάσματα αν αποφασίσουν να αρνηθούν τον πολιτισμό. Κι εμείς είμαστε στο κατώφλι της άρνησης, στεκόμαστε και τον πετροβολάμε.
(Της Άννας Δαμιανίδη από το protagon.gr)