Τα γενέθλια της Σύλβια Πλαθ

Σαν σήμερα, στις 27 Οκτωβρίου 1932, γεννήθηκε στη Μασαχουσέτη η Σύλβια Πλαθ, η κορυφαία Αμερικανίδα ποιήτρια του προηγούμενου αιώνα. Σήμερα, θα γινόταν 81 ετών. Αυτοκτόνησε στις 11 Φεβρουαρίου 1963, στο Λονδίνο.

Εδώ, απαγγέλει το ποίημα «Leaving Early».

Έξι τουίτς για την επικαιρότητα

Να και το αίτημα άρσης ασυλίας του Καμμένου για το «λιντσάρετε τον Πάχτα». Κανονικά πρέπει να στηθεί παράρτημα δικαστηρίου εκεί μέσα.

Αντιδράσεις για νόμο που ποινικοποιεί παραβιάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Σκοπεύει ο Παφίλης να βάλει τον Άσαντ στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ;

Να δείτε που στα μουσεία του μέλλοντος το κείμενο της συμφωνίας Σαμαρά-Βενιζέλου θα έχει λεζάντα με τη λέξη "Επανάσταση" μέσα.

Είναι συγκινητικό: οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού και της Μπενφίκα είναι σκληρά εργαζόμενοι σε χώρες που μαστίζονται από τη μνημονιακή λαίλαπα.

Eίναι θέμα χρόνου στι διαβούλευση για το φόρο ακινήτων να δημοσιεύουν αγγελίες για πώληση σπιτιών. Δεν έχει και άλλο νόημα η διαβούλευση. 

Έχει γενέθλια ο Αμπράμοβιτς. Και μπορεί, ας πούμε, να πάρει δώρο στον εαυτό του τον Ριμπερί.

Το μαργαριτάρι των παρελάσεων

Είναι απίστευτοι! Απλώς: είναι απίστευτοι! Για τους υπουργούς της κυβέρνησης ο λόγος, οι οποίοι διοικούν μια χώρα υπό χρεοκοπία. Οχι μόνον κάνουν ό,τι μπορούν για να αναστήσουν ολόκληρο το παλιό πελατειακό τους σύστημα –με τοποθετήσεις κομματαρχών, πολιτευτών, φίλων και κολλητών σε κρίσιμες θέσεις στο Δημόσιο–, αλλά ξοδεύουν σαν να μην έχουμε το μαχαίρι των πιστωτών στον λαιμό, σαν να μην αποφάσισαν τις περικοπές μισθών και συντάξεων, σαν να μην υποχρηματοδοτούν την Παιδεία και την Υγεία, σαν να μην...

Κόβουν τις συντάξεις των 600 ευρώ για τα πανηγύρια. Βρίσκουν ευφάνταστες δικαιολογίες και ξοδεύουν το... πλεόνασμα που δεν έχουμε και δεν είμαστε σίγουροι ότι θα δούμε. Για παράδειγμα, ο επιρρεπής στα μεγαλεία (με τα λεφτά των άλλων) υπουργός Εθνικής Αμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος αποφάσισε να επαναφέρει τις πτήσεις των μαχητικών αεροσκαφών και τις βόλτες των τεθωρακισμένων στις παρελάσεις, αρχής γενομένης από την 28η Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Να υπενθυμίσουμε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου αποφάσισε το 2010 να εξοικονομηθεί αυτή η δαπάνη, με αποτέλεσμα, όπως αναφέρουν δημοσιεύματα, το κόστος και των δύο ετησίων παρελάσεων να έχει μειωθεί από τα από 3,1 εκατομμύρια στις 350.000 ευρώ.

Βεβαίως, ο ίδιος, ευθυτενής, θα παρακολουθεί το θέαμα από την εξέδρα, αλλά την ίδια στιγμή θα φτάνουν στα σπίτια και στις επιχειρήσεις τα φορολογικά ραβασάκια με τα υπέρογκα βάρη, σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις που στενάζουν.

Δεν είναι μόνο τα λεφτά, είναι και οι συμβολισμοί που, δυστυχώς για την κυβέρνηση, είναι αντίθετοι από εκείνους που φαντάζεται ο κ. Αβραμόπουλος. Ολο και περισσότεροι πολίτες νιώθουν απελπισμένοι· όχι μόνον διότι στενάζουν υπό το βάρος της κρίσης, αλλά διότι διαισθάνονται –και δικαίως– ότι με αυτό το πολιτικό προσωπικό, τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει σ’ αυτή τη χώρα. Ούτε καν οι παρελάσεις. Έτσι απονομιμοποιείται διαρκώς η Δημοκρατία. Διότι πόσα θεάματα δίχως άρτο μπορεί να υποφέρει κάποιος; Πόση κοροϊδία για «θυσίες που πρέπει όλοι να κάνουμε» μπορούν να αντέξουν οι πολίτες;

Στη Δυτική Μακεδονία, λένε δύο παροιμίες: 1) «Τι σου λείπει κασιδιάρη; Σκούφια με μαργαριτάρι». 2) «Ας με λένε κυρά Μπίνα (σ.σ.: κάτι ανάλογο της Μαντάμ Σουσού) κι ας ψοφάω από την πείνα». Η πρώτη ταιριάζει πλήρως στις ακριβές παρελάσεις του κ. Αβραμόπουλου. Την δεύτερη δεν νομίζουμε να την ασπάζονται οι πολίτες.

(του Πάσχου Μανδραβέλη από την «Καθημερινή»)

Η γυναίκα που τα έβαλε με τα τάγματα εφόδου

Στις ημέρες μας, όπου έχουμε γεμίσει με επαναστάτες του καναπέ και του facebook, καλό είναι να αναδεικνύονται άνθρωποι που αποδεικνύουν ότι έχουν τα κότσια να πράξουν το σωστό όταν οι υπόλοιποι κάνουν στην άκρη ή απλώς σωπαίνουν από φόβο.

Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας είναι μία συνταξιούχος εκπαιδευτικός, η Μάχη Παπαζήση, που αντιμετώπισε ένα μπουλούκι από χρυσαυγίτες με επικεφαλής τον βουλευτή Μπαρμοαρούση κατά την επιδρομή τους στη λαϊκή αγορά του Μεσολογγίου, ενώ τους κατήγγειλε αρχικά στην απρόθυμη αστυνομία και εν συνεχεία στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.

Πρόκειται για ρεπορτάζ των «Νέων» από όπου και η φωτογραφία, το οποίο όμως αναδημοσιεύεται εδώ από το protothema.gr (στην ιστοσελίδα της εφημερίδας το κείμενο είναι «κλειδωμένο»):

Στις 8 Σεπτεμβρίου 2012 ένα μαυροντυμένο μπουλούκι με τα διακριτικά της Χρυσής Αυγής ορμά στις 9 το πρωί στη λαϊκή αγορά του Μεσολογγίου και αρχιζει να σπάει πάγκους αλλοδαπών μικροπωλητών, να αδειάζει εμπορεύματα στον δρόμο και να βρίζει. Επικεφαλής ήταν ο βουλευτής της ΧΑ, Κώστας Μπαρμπαρούσης, έχοντας στο πλευρό του τον αστυνομικό φρουρό που τέθηκε σε διαθεσιμότητα, ενώ τιμωρήθηκε με φυλάκιση 13 μηνών με αναστολή για παράνομη κατοχή φυσιγγίων.

Κανείς από τη λαϊκή δεν τόλμησε να αρθρώσει λέξη απέναντι σε αυτή την επίδειξη βίας, παρά μόνο η κ. Μάχη Παπαζήση, συνταξιούχος εκπαιδευτικός. «Δεν έκανα κάτι σπουδαίο. Δεν μπορείς να κάθεσαι στην άκρη και να μη μιλάς. Έκανα το αυτονόητο», λέει στα Νέα.

Η κ. Παπαζήση θυμάται τι έγινε εκείνο το πρωινό: «Είχαν θυμό και οργή, έβριζαν και κλωτσούσαν. Τους ρώτησα ποιος τους έδωσε το δικαίωμα. Με ποια δικαιοδοσία πήραν στα χέρια τους το νόμο; Τους είπα ότι αυτό συνιστά αντιποίηση αρχής και ότι λειτουργούν όπως το παρακράτος που δολοφόνησε τον Λαμπράκη». Οι χρυσαυγίτες δεν την πείραξαν. Ένας την αποκάλεσε «ευρωμαρξίστρια», άλλος της είπε «εδώ δεν είναι Κορέα». Την παραξένεψε που τοπικοί σταθμοί περίμεναν στις παρυφές της λαϊκής το βουλευτή να κάνει δηλώσεις θριάμβου. Κατάλαβε ότι οι κάμερες είχαν ειδοποιηθεί εκ των προτέρων, αλλά η αστυνομία απουσίαζε.

Πήγε κατευθείαν στο αστυνομικό τμήμα για να κάνει καταγγελία, αλλά της συνέστησαν να την προσκομίσει αργότερα γραπτώς. Δεν σημείωσαν καν τα στοιχεία της στο βιβλίο συμβάντων. Την επομένη συνέταξε την καταγγελία και την έστειλε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Έπειτα από 15 ημέρες, όταν δόθηκε εντολή να σχηματιστεί δικογραφία την κάλεσαν από το Τμήμα.

Η κ. Παπαζήση δεν γνώριζε τα πρόσωπα των χρυσαυγιτών. Είχαν έρθει από τα γύρω χωριά για να προκαλέσουν. Η συνταξιούχος εκπαιδευτικός δεν ένιωθε θυμό, αλλά στενοχώρια. Ακόμη και την ώρα των ύβρεων τούς αντίκρισε σαν να ήταν μαθητές της. Σκεφτόταν, όπως λέει, τις χαμένες ευκαιρίες και τον λάθος δρόμο που είχαν πάρει. Η ίδια βρισκόταν χθες, Τρίτη, στο δικαστήριο για να καταθέσει στη δίκη του Μπαρμπαρούση που τελικά αναβλήθηκε. Αρκετοί ήταν αυτοί που την αναγνώρισαν και θέλησαν να της σφίξουν το χέρι λέγοντας της:«Μπράβο, είχες κότσια». Η απάντησή της όμως πάντα σεμνή και αποστομωτική: «Έκανα απλά το αυτονόητο». 

Βαρυσήμαντη καταγγελία της θεωρίας των δύο άκρων

Η οργάνωση «Δυνάμεις του Επαναστατικού Τόξου» αφού

α. τοποθέτησε βόμβα στη ΔΟΥ Κηφισιάς και

β. έστειλε, μέσω σημερινής προκήρυξής της, «συντροφικούς χαιρετισμούς και αλληλεγγύη στους αιχμάλωτους αγωνιστές ... για τη ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης»,

πρόσθεσε τη δική της ξεχωριστή φωνή σε εκείνες που καταγγέλουν ως ανυπόστατη τη θεωρία των δύο άκρων!

Καλό, ε;

Πώς ξέρουν ότι είναι αθώοι οι προφυλακισμένοι για τις Σκουριές και κάνουν συναυλίες υποστήριξης;

«Συναυλία στήριξης και συμπαράστασης, ενάντια στα μεταλλεία χρυσού», πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στο στρατόπεδο Παύλου Μελά. 

Παράλληλα, η συναυλία έγινε και για την απελευθέρωση των προφυλακισμένων κατοίκων για την επίθεση στα μεταλλεία, στις Σκουριές, από την οποία όπως όλοι θυμόμαστε, κινδύνευσαν ζωές, ενώ προκλήθηκαν πολύ σοβαρές ζημιές.

Το πρόγραμμα, στο οποίο συμμετείχαν αφιλοκερδώς καλλιτέχνες, όπως ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, η Μελίνα Κανά, ο Σωκράτης Μάλαμας, οι Χαΐνηδες και ο Παύλος Παυλίδης με τους B-Movies, παρακολούθησαν 33.000 άνθρωποι και το εισιτήριο είχε οριστεί στα 5 ευρώ.

Και καλά, ο καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει συναυλία για όποιον λόγο θέλει. Η κατηγορία «καθένας», βέβαιας, δεν περιλαμβάνει εκείνους που είναι υπέρ της εξόρυξης χρυσού, καθώς οποιαδήποτε εκδήλωσή τους, είναι δεδομένο πως θα συνοδευτεί από αντισυγκεντρώσεις και κυνηγητά των «αγανακτισμένων».

Το ερώτημα είναι με ποιον τρόπο οι 33.000 που παραβρέθηκαν στη συναυλία καθώς και οι τραγουδιστές, γνωρίζουν πως οι προφυλακισμένοι είναι αθώοι ώστε να ζητούν να αφεθούν ελεύθεροι; Αν έχουν στοιχεία ή αν ξέρουν τους πραγματικούς ενόχους, γιατί δεν τους λένε στην αστυνομία, ώστε να απελευθερωθούν οι δικοί τους; Απλό δεν είναι; 

Η ΕΛΑΣ, πάντως, κάνει λόγο για ταυτοποίηση του DNA...

Α, και 33.000 κόσμος επί 5 ευρώ εισιτήριο, η ενίσχυση για τον «αγώνα» κατά της εξορυξης, έφτασε τις 165.000 ευρώ. Κακό δεν το λες...

Ένα «αποκλειστικό» που το έχει κι άλλος!

Ωραίο και αυτό χθες. Η εφημερίδα «Παραπολιτικά» κυκλοφόρησε με τις φωτογραφίες του Χρήστου Παππά ντυμένου ναζί, αναφέροντας πως επρόκειτο για αποκλειστικό της θέμα. 

Ωστόσο, για κακή της τύχη, το «Έθνος» είχε επίσης στη διάθεσή του το ίδιο υλικό. Τόσο οι μεν όσο και οι δε προέβαλαν το θέμα στην πρώτη τους σελίδα, με τη διαφορά ότι τα «Παραπολιτικά» φάνηκαν εκτεθειμένα αφού το αποκλειστικό τους δεν ήταν και... τόσο αποκλειστικό!

Ειδικά όταν οι εφημερίδες έτυχε να βρίσκονται δίπλα δίπλα στο περίπτερο, το ανύπαρκτο αποκλειστικό «χτυπούσε» πολύ άσχημα.

Πρωτότυπο τεστ με ένα χαμένο πορτοφόλι καταδεικνύει την τιμιότητα των κατοίκων 16 πόλεων

Ένα πρωτότυπο τεστ, με σκοπό να βρει την πιο «τίμια» πόλη, πραγματοποίησε το περιοδικό Readers Digest και το Ελσίνκι κατέκτησε την πρώτη θέση. 
Οι υπεύθυνοι του περιοδικού άφησαν δώδεκα πορτοφόλια σε δημόσιους χώρους σε δεκαέξι πόλεις και μέτρησαν πόσα από αυτά επιστράφηκαν. Στα πορτοφόλια υπήρχαν 35 ευρώ αλλά και ένα χαρτί με το κινητό τηλέφωνο του κατόχου του (ήταν ρεπόρτερ του περιοδικού). 
Συνολικά η «τιμιότητα» σε όλες τις πόλεις έφτασε στο 47%, ενώ το Ελσίνκι... θριάμβευσε αφού οι κάτοικοί του επέστρεψαν τα έντεκα από τα δώδεκα πορτοφόλια. Αντίθετα, στη Λισαβόνα επιστράφηκε μόνο ένα (όχι από ντόπιους αλλά από ζευγάρι Ολλανδών τουριστών). Εντύπωση προκαλεί, πάντως, η υψηλή θέση της Βομβάης, όπου το ποσοστό φτώχειας είναι υψηλό. 
Βέβαια, το πείραμα δεν έχει επιστημονική βάση, όμως είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέρον. 
Διαβάστε εδώ την έρευνα και τα αποτελέσματά της, καθώς και τι είπαν κάποιοι από εκείνους που επέστρεψαν το πορτοφόλι.

Εσύ τον σκότωσες

Προφανώς δεν ήσουν στο κέντρο της Αθήνας και στα σκοτεινά σοκάκια να βλέπεις την προέκταση της νύχτας και του μαύρου να σηκώνει γροθιά παραγεμισμένη με ατσάλι και κλωτσιά με επενδυμένες μπότες για πιο αποτελεσματικό χτύπημα. Και να ήσουν δεν σε ενδιέφερε. Μετανάστης ήταν. Μαύρος. Ξένος. Βρωμιάρης. «Να πάει από εκεί που ήρθε». Έτσι μουρμούριζες στην αρχή. Μετά η φωνή σου δυνάμωσε γιατί βρήκες οχυρό στη Βουλή. Βρήκες αυτόν που μπορούσε με τόση ευκολία και τάχα μου αγανακτισμένη φωνή, να σε αντιπροσωπεύσει. Για τα δεινά σου από τους αλλότριους. 
Δεν έβλεπες, δεν ήθελες να δεις, φορούσες παρωπίδες με ζαλισμένο κεφάλι απ' τα ποτά που έπινες στο γκαζοχώρι. Γελούσες με τα πουστράκια που κυνηγούσαν, σου έφτιαξαν τη βραδιά. Είχες και το άλλοθι ότι η άλλη είναι gay friendly. Άρα, δεν θα παρεξηγηθείς. Τα ίδια άτομα μπορεί να ξυλοκοπούσαν κάπου τα ξημερώματα στα παρακείμενα δρομάκια. Σ' ενδιέφερε; Όχι. Το πολύ-πολύ να μουρμούριζες στην παραζάλη σου, ένας λιγότερος.
Μην αναφερθώ στη λεωφόρο. Με τις μηχανές σαν στρατιωτική φρουρά παρατεταμένες, ο αγκυλωτός να ανεμίζει περήφανος, να πετούν πέτρες, σαν συμμορίες άλλων εποχών που χτυπούσαν αλύπητα και βίαζαν τις τραβεστί. Τι άλλαξε; Η σημαία έλειπε. Εξαναγκάζουν τον εαυτό τους να μισήσουν. Τότε και τώρα. Προφανώς είναι αφροδισιακό γι' αυτούς. Αφού το βλέπεις στα μάτια τους. Καυλώνουν κυριολεκτικά βλέποντας το αίμα να χύνεται, αρκεί να είναι υπαίτιοι αυτοί. Η δύναμη του ροπάλου νομίζω δεν έχει τελειωμό. Μεγαλώνει. Και προσθέτουν πρόκες και αγριεύει το βλέμμα τους. Πιστεύεις ότι θεωρούν παράσιτο το διαφορετικό; Κακομοίρη μου. 
Ήρθε η στιγμή που βγαίνει σιγά-σιγά η αλήθεια. Στο πρόσωπο ενός νέου ανθρώπου. Που τον μαχαίρωσαν. Μπορεί να μην ήσουν στο Κερατσίνι. Μάλλον δεν θα ήσουν. Εσύ όμως που τους χειροκροτείς όταν βγάζουν αφρούς απ' το στόμα και τολμούν και μιλούν για δημοκρατία, εσύ τους έβαλες το στιλέτο στο χέρι. Μπορεί να μουγκάθηκες για λίγο. Αλλά, αλλά εσύ τον όπλισες. Εσύ που τον ανέβασες σε σάπιο σκαλοπάτι επιχρυσωμένο. Εσύ τον σκότωσες. 
Θα κλάψεις; Θα δακρύσεις; Για τον θεό σου, ένα παιδί σφαγιάστηκε. Μουντζώσου, χτυπήσου μόνος σου, κόψε το χέρι σου σαν ένδειξη μεταμέλειας. Κάνε κάτι. Δεν θα φας από αυτό το «παντεσπάνι», ηλίθιε. Είναι χειρότεροι από τους άλλους. Διψούν για αίμα. Την επόμενη στιγμή, μπορεί να είναι το δικό σου. Εγώ τους περιμένω, έτσι κι αλλιώς. 
(της Άννας Κουρουπού από το protagon.gr)

Καλύτερα σε greekglish...

Ο υποψήφιος βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων καλεί τους φίλους του στο facebook, να γράφουν στα ελληνικά.

Και τους δίνει το καλό παράδειγμα γράφοντας εκείνος σωστά ελληνικά...

Και είχε και συνέχεια (κάντε κλικ στις φωτογραφίες)

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Σαν βομβαρδισμός μοιάζει ο κεραυνός που έπληξε το κωδωνοστάσιο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στο Ντέβον των ΗΠΑ...

«Πιγκουίνε, είσαι πληρωμένος καραγκιόζης, τεμπέλης, απαίδευτος, καθυστερημένος, αποτυχημένος...»

Πριν από λίγες ημέρες ένας Skandalo, απέστειλε το παρακάτω μήνυμα σε ανάρτηση (αναδημοσίευση άρθρου, στην πραγματικότητα) του σάιτ.

«Τύπε, για κάποιον που έχει αξιοθρήνητα χαμηλή επισκεψιμότητα σύμφωνα με τη διαδικτυακή μηχανή μέτρησης Alexa, είναι άξιο απορίας πως συνεχίζεις να γράφεις τη μια μαλακία μετά την άλλη.
Ίσως απλά να είσαι άλλος ένας πληρωμένος διαδικτυακός καραγκιόζης προπαγανδιστής. Πιθανότερο όμως είναι να είσαι απλώς διανοητικά καθυστερημένος, κοινωνικά απαίδευτος και επαγγελματικά αποτυχημένος. Το στοιχείο του χαρακτήρα σου που υπερκαλύπτει όλα τα παραπάνω είναι ο κρυπτοφασισμός.
Γι'αυτό και οι μισές σου αναρτήσεις είναι αναδημοσιεύσεις κειμένων & εικόνων. Πέρα από τεμπέλης όμως είσαι επιπροσθέτως και φιλοχρήματος/επίδοξος νεόπλουτος. Δεν εκπλήσσει λοιπόν που έχεις γεμίσει το ιστολόγιό σου με διαφημίσεις παντός αηδίας (ενδεικτικά αναφέρω το banner τυχερών παιγνίων).
Να ευχαριστείς τον Harddog που έτυχε να σε παραθέσει σε ένα από τα κείμενά του. Ή μάλλον να μην τον ευχαριστείς διότι με τις μαλακίες που γράφεις και που επιβεβαιώνουν το λόγο που 'δεν σε διαβάζει ούτε η μάνα σου' (κατά τη λαϊκή έκφραση), θα επιβεβαιώσεις όσους θεωρούν ότι για την κρίση ευθ΄θνεται ο μέσος μαλάκας Έλληνας ψηφοφόρος.
ΥΓ. Περιμένω να σε πετύχω σε κάποια συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής. Εσύ θα υπερασπίζεσαι τον μαχαιροβγάλτη νεοναζί του Μοναστηρακίου και την 'θεωρία' των δύο άκρων, ενώ εγώ θα εξηγώ το ρητό 'Άνθρωπος αγράμματος, ξύλο στους φασίστες'».

Φυσικά, σε τέτοια κείμενα δεν απαντάς, δεν υπάρχει λόγος, δεν υπάρχει νόημα. Απλώς, τα αγνοείς... 
Αξίζει, όμως, όλοι οι υπόλοιποι να παρατηρήσουμε -μιας και προσφέρεται για κάτι τέτοιο- πώς σκέφτονται και πώς εκφράζονται οι φανατισμένοι, οι εκπρόσωποι των άκρων (στην περίπτωσή μας του αριστερού). Χωρίς να γνωρίζει εκείνον που δημοσιεύει τις αναρτήσεις, δημιουργεί στον εγκέφαλό του ένα σωρό γελοίες θεωρίες που συνδέονται με χαρακτηρισμούς και βρισιές όπως αυτοί της δεύτερης και της τέταρτης παραγράφου του παραπάνω παραληματικού κειμένου.

Επαναλαμβάνω, όλα αυτά τα γράφει για κάποιον που δεν γνωρίζει! Με απίστευτα άλματα λογικής (π.χ. «το στοιχείο του χαρακτήρα σου ... είναι ο κρυπτοφασισμός» και «Γι' αυτό και οι μισές σου αναρτήσεις είναι αναδημοσιεύσεις κειμένων & εικόνων»!!!), με παγιωμένη την πεποίθηση πως όποιος διατυπώνει διαφορετική άποψη από τη δική του είναι πληρωμένος (!), καραγκιόζης, καθυστερημένος κλπ. ακόμη και με καταγγελία των διαφημίσεων στο πλάι του σάιτ, προσπαθεί να χλευάσει τον «άλλον», αντί να του απαντήσει με επιχειρήματα. Δεν έχει ούτε ένα. Κύριο χαρακτηριστικό των άκρων όλα τα παραπάνω, τα διαπιστώνουμε και σε αυτήν την περίπτωση.

Και το βασικό, η καταφυγή στη βία, στο υστερόγραφο. Θα εξηγεί, λέει, το ρητό «'Άνθρωπος αγράμματος, ξύλο στους φασίστες». Όλοι προφανώς αντιλαμβανόμαστε τι είδους «εξηγήσεις» εννοεί. Και το «αστείο» είναι πως αυτοί που «εξηγούνται» με τον απόλυτα φασιστικό αυτόν τρόπο, με το ξύλο δηλαδή, θεωρούν εαυτούς προστάτες της δημοκρατίας...

«Αντίο» στην Άννα Χρυσάφη

Μία από τις πιο σημαντικές φωνές του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού, η Άννα Χρυσάφη, σίγησε για πάντα, στα 92 της χρόνια. 

Είχε ηχογραφήσει περισσότερα από 400 τραγούδια από τις συνεργασίες της με Χιώτη, Μητσάκη, Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου, Βαμβακάρη κ.α. και έκανε επιτυχίες πολλά τραγούδια μεγάλων συνθετών, όπως «Το δαχτυλίδι» του Μητσάκη, «Ξημερώματα στη στράτα» του Ζαμπέτα, «Τα νησιά» του Τσιτσάνη, αλλά και το «Ο μήνας έχει δεκατρείς» του  Χατζιδάκι και το «Το τραγούδι της Αθήνας» του Ξαρχάκου.

Ήταν η πρώτη γυναίκα που τραγούδησε σε ρεμπέτικη κομπανία των Γ. Μητσάκη και Γ. Ζαμπέτα στην ταινία του ελληνικού κινηματογράφου «Πύργος των Ιπποτών» του Ν. Τσιφόρου (1952) και η πρώτη τραγουδίστρια που σηκώθηκε «όρθια» στο πάλκο.

Ευκαιρία εργασίας για γυναίκες!

Στο σάιτ της «Χρυσής Ευκαιρίας» υπάρχει και η παραδίπλα αγγελία (κάντε κλικ στη φωτογραφία) μέσω της οποίας ζητείται κυρία μέντιουμ. 

Αν γνωρίζετε κάποια που μπορεί να καλύψει τη θέση, σπεύστε να την ενημερώσετε. 
Μπορεί να είναι η ευκαιρία της ζωής της.

Ομπάμα, όπως λέμε Μπους...

Κάποτε, πριν από λίγα χρόνια, όταν... έσκαγε μύτη ο Πιγκουίνος, ο Μπαράκ Ομπάνα ήταν έτοιμος να αναλάβει την Προεδρία των ΗΠΑ. Τότε, έδειχνε ότι είναι διαφορετικός και σίγουρα σαφώς καλύτερος από τον προκάτοχό του, τον Τζορτζ Μπους τον δεύτερο.

Ωστόσο, στη διάρκεια της θητείας του αποδείχθηκε κατώτερος των προσδοκιών, που ο ίδιος είχε καλλιεργήσει στους ψηφοφόρους του, στον αμερικανικό λαό αλλά και σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο (καθότι πλανητάρχης). Το Γκουντάναμο δεν έκλεισε παρά τις περί του αντιθέτου δεσμεύσεις, ενώ οι ΗΠΑ εξακολουθούν να το παίζουν σερίφηδες της Γης. Τώρα, μάλιστα, ετοιμάζονται να επιτεθούν στη Συρία δίχως να υπάρχει σχετική απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. 

Ο Ομπάμα, που πριν από λίγη ώρα, με διάγγελμά του, κατέστησε σαφές ότι γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τον ΟΗΕ και θα ζητήσει μόνο την έγκριση του Κογκρέσου για τη στρατιωτική επέμβαση, θύμισε σε όλους μας τον αποκρουστικό Τζορτ Μπους Τζούνιορ. Βαδίζει στα βήματά του, ακολουθεί τις πρακτικές ενός Προέδρου που όλοι μισήσαμε. Και έκανε εκείνους οι οποίοι κάποτε πίστεψαν πως είναι διαφορετικός, να μην έχουν πλέον τον παραμικρό ενδοιασμό ότι παρασύρθηκαν.

«Μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που έχει παραλύσει σε αυτό το θέμα», είπε ο Ομπάμα. Από τη στιγμή που δεν γίνεται το δικό του, ο κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης (μην το ξεχνάμε και αυτό), δεν διστάζει να παραμερίσει τα Ηνωμένα Έθνη και να κάνει ό,τι του αρέσει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν.

Εδώ είναι απαραίτηρες δύο επισημάνσεις. Πρώτον, το καθεστώς Άσαντ αποτελεί στυγνή δικτατορία υπό έναν απάνθρωπο ηγέτη και μακάρι να πέσει άμεσα.
Δεύτερον, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είναι ένα κακόγουστο αστείο. Τα τέσσερα από τα πέντε μόνιμα μέλη του, πέρα από τη Γαλλία, είναι οι ΗΠΑ που όποτε θέλουν εισβάλλουν όπου θέλουν αψηφόντας τους πάντες και τα πάντα, η Βρετανία, στενή σύμμαχος των ΗΠΑ, η οποία τους ακολουθεί στους πολέμους τους, η Ρωσία που σχεδόν έχει εξαφανίσει από τον χάρτη μία ολόκληρη χώρα, την Τσετσενία και η Κίνα, μία δικτατορία, η οποία κατέχει για πάνω από μισό αιώνα μία άλλη χώρα, το Θιβέτ. Και αυτοί υποτίθεται πως φροντίζουν για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια!..

Οι δύο αυτές παρατηρήσεις, όμως, δεν αλλάζουν την ουσία. Δεν μπορεί ο Ομπάμα και ο κάθε Ομπάμα να αποφασίζει μόνος του για τόσο σημαντικά και κρίσιμα θέματα αγνοώντας τη διεθνή κοινότητα και το διεθνές δίκαιο. Το συμπέρσμα είναι πως ο άνθρωπος που εξελέγη για να σταματήσει τους πολέμους, είναι έτοιμος να αρχίσει έναν άλλον. Για να αποδείξει σε οσους τον εκτιμούσαν κάποτε πόσο λίγος είναι ο ίδιος και πόσο αφελείς εκείνοι...