Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Κ. Καρυωτάκης: Κι αν έσβησε σαν ίσκιος... (για τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης)

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ' ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά·

κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιά μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί·

κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ --
καθάρια πώς ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή!

(Του Κώστα Καρυωτάκη, για τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης)

3 σχόλια:

VAD είπε...

ΘΑΝΑΤΟΙ

Είναι άνθρωποι που την κακήν ώρα
την έχουν μέσα τους.

Χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
κι απ' τη χαρά ζεστά των φιλημάτων,
χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
χτυπήσατε τις πόρτες των θανάτων·

ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε
και διψασμένα εμείνατε ποτήρια,
ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε
κι εμείνατε κλεισμένα παραθύρια·......


Μικρή συνεισφορά στο αφιερωμα...

EgoEtsiToVlepo είπε...

Πιγκουινε,
θα πιστεψεις αν σου πω οτι το
"κι΄αν εσβησε σαν ισκιος τ΄ονειρο μου"
και το "τειχη" του Καβαφη,
ηταν τα δυο ποιηματα που με εκαναν να αγαπησω την ποιηση?

Πιγκουίνος είπε...

VAD, κορυφαίο!
EgoEtsiToVlepο, πώς θα ήταν δυνατόν να μην αγαπήσεις την ποίηση με ένα τέτοιο ποίημα;