Επιτέλους, κάποιος μας μαθαίνει ιστορία!

Αξίζουν πολλά, πάρα πολλά, συγχαρητήρια στον ΣΚΑΪ και στους συντελεστές του ντοκιμαντέρ 1821, το οποίο ήρθε -στην ουσία- να καλύψει το κενό που μας άφησε το σχολείο.

Όλοι μας όταν υπήρξαμε μαθητές διδαχθήκαμε την ιστορία της ηρωικής Επανάστασης με δάφνες και (φωτο)στέφανα. Μόνο που δεν ήταν ακριβώς έτσι. Από το παραμύθι του κρυφού σχολειού και το μύθο της Αγίας Λαύρας και της 25ης Μαρτίου, που θεωρείται- κακώς- ως έναρξη του Αγώνα ως και την αγιοποίηση των προγόνων μας.
Για να μην παρεξηγηθω: στους αγωνιστές του 1821 χρωστάμε τα πάντα. Σε αυτούς οφείλουμε την ελευθερία μας και φυσικά έχουμε χρέος να τους τιμάμε. Και όχι μόνο εκείνους που πολέμησαν αλλά και εκείνους που δεν το έκαναν εντούτοις πλήρωσαν βαρύ τίμημα στο πλαίσιο της σκληρής, βίαιης και αιματηρής αντίδρασης των Τούρκων. Για παράδειγμα, στους άμαχους που σφαγιάστηκαν στην Τουρκία ή στην κεντρική Ελλάδα ή στις γυναίκες και στα παιδιά, τα οποία πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα κλπ. Όλους τους τιμούμε.
Όμως, οι αγωνιστές της ελευθερίας της Ελλάδας δεν υπήρξαν άγιοι. Ήταν άνθρωποι, είχαν και αυτοί τα πάθη τους. Έκαναν και αυτοί σφαγές. Λογικό, ειδικά για εκείνη την εποχή; «Λογικό», αν αναλογιστούμε και τα 400 χρόνια σκλαβιάς. Γίνεται πόλεμος χωρίς αγριότητες; Δεν γίνεται. Σύμφωνοι, αλλά να το λέμε. Να μάθουμε την αλήθεια. Ότι, δηλαδή, συνέβησαν πράγματα που δεν έπρεπε να συμβούν και από τη δική μας πλευρά: βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν άμαχοι, ξεκληρίστηκαν ανυπεράσπιστοι τουρκικοί πληθυσμοί στην Πελοπόννησο, στην Τρίπολη επί τρεις ημέρες έρρεε αίμα αμάχων, έγινε πλιάτσικο από τον Κολοκοτρώνη, η Μπουμπουλίνα φυγάδευσε γυναίκες Μωαμεθανών από τη Μοναμβασιά έναντι αδράς αμοιβής κλπ.
Στην ιστορία πρέπει να αναζητούμε την αλήθεια και μόνο. Όχι να την κρύβουμε για να «γυαλίσουμε» την Επανάσταση (στη συγκεκριμένη περίπτωση) και να ζούμε με μύθους, που μας μαθαίνουν στο σχολείο.
Και ένα ακόμη μπράβο στους συντελεστές του ντοικιμαντέρ, που αποφάσισαν να το κάνουν γνωρίζοντας ότι θα βρουν απέναντί τους τους γνωστούς «πατριώτες», οι οποίοι με τις υστερικές κραυγές τους επιμένουν στην παραποίηση των ιστορικών γεγονότων. Και μόνο το γεγονός ότι η η καλογυρισμένη αυτή σειρά προκαλεί αντιδράσεις είναι καλό. Σημαίνει ότι προκαλεί. Μακάρι να μας οδηγήσει -όλους- σε ένα γόνιμο διάλογο για όσα συνέβησαν τότε.

Μία γελοιογραφία για τον... Πεοκοτρώνη!

(Του Δημήτρη Χαντζόπουλου, από τα «Νέα»)

Δύο πρωτοσέλιδα σκέτη... ομορφιά!

Η δημοσιογραφία σε όλο της το... μεγαλείο. Δύο πρωτοσέλιδα του τελευταίου διημέρου από αθλητικές εφημερίδες που καταδεικνύουν ότι οι εκπρόσωποι του Τύπου λαμβάνουν πολύ σοβαρά και σέβονται το... λειτούργημα που επιτελούν.
ΥΓ. Έχω πάντως μία απορία. Αυτοί που είπαν στον Ισπανό Μίτσελ «τους ξέσκισες μωρή παικτούρα», σε ποια γλώσσα ακριβώς το έκαναν ώστε να καταλάβει τι του λένε;

Το πιο παράξενο, ίσως, καλάθι στην ιστορία!

Δεν είχα σκοπό να δώσω συνέχεια στα παράξενα του μπάσκετ αλλά στην αντίληψή μου υπέπεσε αυτό το βίντεο από αγώνα μπάσκετ μεταξύ σχολείων στις ΗΠΑ.

Η φάση που θα δείτε είναι απίστευτη. Ίσως το πιο παράξενο καλάθι στην ιστορία...

Η πιο... αναποφάσιστη μπάλα στον κόσμο!

Ο Πιγκούνος παρουσιάζει την πιο... αναποφάσιστη μπάλα του κόσμου!
Είναι αυτή που έφυγε από τα χέρια του Ερλ Μπόικινς στον αγώνα του ΝΒΑ ανάμεσα στους Μιλγουόκι Μπακς και τους Κλίβελαντ Καβαλίερς και έκανε τέσσερις φορές το γύρο της στεφάνης μέχρι να... αποφασίσει αν θα καταλήξει ή όχι στο καλάθι... Δείτε!

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Φοβερή φωτογραφία. Ο σκύλος λέγεται Λεάο και παραμένει για δεύτερη ημέρα δίπλα από τον τάφο της Κριστίνα Μαρία Σεζάριο Σαντάνα στο νεκροταφείο της Τερεσόπολις στη Βραζιλία.
Η άτυχη γυναίκα έχασε τη ζωή της σε κατολισθήσεις αλλά ο σκύλος της δεν την εγκαταλείπει ακόμη και τώρα...

Πάμε «στη Γιορτή»!

Μία αξιόλογη προσπάθεια ήρθε σε γνώση του Πιγκουίνου και τη μοιράζεται με τους αναγνώστες του.
Πρόσφατα, λοιπόν, κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο και αναμένεται από Φεβρουάριου και στα βιβλιοπωλεία, το νέο βιβλίο του Eλ Pόι «Στη Γιορτή» από τις εκδόσεις Eφύρα, μαζί με τη μουσική της ιστορίας καθώς και τις φωτογραφίες· μια συλλογική προσπάθεια πολλών φίλων.

Όλα διαθέσιμα στο σάιτ stigiorti.gr.
H ιστορία, που περιγράφει τα γεγονότα της εξέγερσης των τεράτων στις πλατείες των σκυφτών ανθρώπων της πόλης, φαίνεται να έχει ενδιαφέρον.
Επισκεφθείτε το σάιτ και περιηγηθείτε για να πάρετε μία πρώτη γεύση...

Μία γελοιογραφία για ένα άγαλμα (κι όχι μόνο...)

Toυ Δημήτρη Χαντζόπουλου από τα «Νέα»

Τώρα, αυτό είναι τέχνη;

Ένας... καλλιτέχνης, ο Τζόνι Κότερ δημιούργησε αυτό το έργο «τέχνης», που βλέπετε στη φωτογραφία και εκτίθεται σε γκαλερί του Κεντ. Πρόκειται για πίνακα δύο μέτρων, ο οποίος αναπαριστά τον Ντέιβιντ Μπέκαμ ως Χριστό στο σταυρό, ενώ στη βάση διακρίνεται ένα δολλάριο σε χαρτονομίσματα και κάτω από τα πόδια του παίκτη που αιμορραγούν, βρίσκονται δύο Παγκόσμια Κύπελλα!

Ο Κότερ εμπνεύστηκε, λέει, το έργο μόλις πληροφορήθηκε πως ο Μπέκαμ θεωρείται πιο δημοφιλής από τον Χριστό... Τώρα, αν αυτό είναι τέχνη, τότε εγώ είμαι... φώκια και όχι Πιγκουίνος!

Βέβαια, κάποιοι προσβλήθηκαν και κάλεσαν την αστυνομία, που επισκέφτηκε την γκαλερί αλλά δεν προχώρησε -πάλι καλά- στην απόσυρση του εξαιρετικού αυτού δείγματος τέχνης!
Φυσικά, είμαι αντίθετος σε κάθε απόπειρα λογοκρισίας ακόμη και έργων τέτοιου επιπέδου. Το μόνο που κατάφεραν εκείνοι που ζήτησαν την απόσυρσή του, ήταν να το διαφημίσουν και να το κάνουν διάσημο...

Ο Πιγκουίνος σβήνει το δεύτερο κεράκι του!

Σήμερα ο Πιγκουίνος γιορτάζει!

Το μπλογκ συμπληρώνει δύο χρόνια ζωής με 487 -συνολικά- αναρτήσεις, ορισμένες εκ των οποίων ίσως και να είχαν κάποιο ενδιαφέρον.
Πέρυσι τέτοια ημέρα αναρωτιόμουν αν θα έφτανε η στιγμή που θα σβήναμε και δεύτερο κεράκι. Τώρα, που αυτό συνέβη, το ζητούμενο είναι αν θα φτάσουμε και στο τρίτο!

Για να δούμε...

Πώς είναι να σώζεις 241 ζωές;

Μία είδηση που δεν βρίσκεται ψηλά στις εφημερίδες, στα κανάλια και στα ραδιόφωνα, έχει να κάνει με το ναυάγιο ξύλινου σκάφους το Σάββατο έξω από την Κέρκυρα, το οποίο μετέφερε μετανάστες από το Αφγανιστάν, μάλλον στην Ιταλία.
Οι περισσότεροι από τους περίπου 270 ανθρώπους που επέβαιναν σε αυτό, στάθηκαν τυχεροί καθώς τους περισυνέλεξε το πλοίο «Momentum scan» με σημαία Ολλανδίας, το οποίο έτυχε να είναι κοντά.
Αυτό που προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στον Πιγκούινο είναι ότι ο καπετάνιος του πλοίου και το πλήρωμά του κατάφεραν, παλεύοντας με τη θάλασσα, να σώσουν μέσα στη νύχτα και με άνεμο επτά μπορόφ, 241 ανθρώπους έχοντας μόλις ελάχιστα λεπτά στη διάθεσή τους. Δυστυχώς, υπάρχουν ακόμη αγνοούμενοι αλλά όπως και να το κάνουμε, αυτοί οι άνθρωποι είναι ήρωες! Σίγουρα, ο καπετάνιος και το πλήρωμά του αξίζουν κάθε αναγνώριση και πολλά μπράβο!
Αυτό που δεν προκάλεσε εντύπωση στον Πιγκουίνο είναι πως επειδή η συγκεκριμένη ιστορία δεν «πουλάει» κι επειδή οι ζωές που σώθηκαν θεωρούνται -από κάποιους- ζωές «ανθρώπων ενός κατώτερου Θεού», όλο αυτό το θέμα πέρασε στα ψιλά και δεν άγγιξε την πλειοψηφία του κοινού. Ενός κοινού που αυτές τις ημέρες ασχολείται περισσότερο με το αν έχει αλλάξει ή όχι ο... ζωδιακός κύκλος...
Ελάχιστοι φαίνεται να αναρωτιούνται πώς είναι να σώζεις 241 ανθρώπους από του Χάρου τα δόντια και να κατανοούν τη σπουδαιότητα μίας θαμένης είδησης...

«Πάρτε μπύρα και πληρώστε ό,τι προαιρείσθε»

Καθεστώς «ελεύθερης διατίμησης» έχει επιβάλει ο ιδιοκτήτης ενός καφέ στην Πράγα, καθώς οι τιμοκατάλογοι στο κατάστημά του αποτελούν παρελθόν.
Βλέποντας τους πελάτες του να μειώνονται καθημερινά και τους λιγοστούς που απέμειναν να κατσουφιάζουν όταν τους έφερνε το λογαριασμό, ο καταστηματάρχης σκέφτηκε να αφήνει όσους έμπαιναν στο καφέ του να αποφασίζουν μόνοι τους την τιμή του καφέ, του ποτού, του γλυκού, της μπύρας ή του σάντουιτς που παράγγελναν με την ελπίδα να προσελκύσει πελατεία και να αποφύγει την χρεοκοπία που του είχε κτυπήσει για τα καλά την πόρτα.
«Η ιδέα τελικά προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον και το καφέ είναι γεμάτο από νέους πελάτες που φέρνουν κι άλλους, κι άλλους, κι άλλους», δήλωσε κατευχαριστημένος ο ιδιοκτήτης του «Μπαρ Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι», που τώρα έχει άλλους μπελάδες στο κεφάλι του: πρέπει να προσλάβει τουλάχιστον δύο σερβιτόρους και βοηθούς για να τα βγάζει πέρα!
Πάντως όπως δήλωσε, άλλοι πελάτες πληρώνουν πολλά και άλλο λίγα ενώ είναι και μερικοί που δίνουν ελάχιστα κέρματα. Έτσι κι αλλιώς όμως, κατά μέσον όρο τα χρήματα που συγκεντρώνει ανταποκρίνονται απολύτως σε όσα προσφέρει το μπαράκι του.
(Πηγή: skai.gr)

Ο θάνατος κατάφερε να τους χωρίσει μόνο για 11 ώρες!

Πριν από περίπου 70 χρόνια ο Bert Swan και η Doreen ενώθηκαν με τα ιερά δεσμά του γάμου και ορκίστηκαν να μείνουν ενωμένοι, «μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος».
Όταν λοιπόν η 91χρονη άφησε την τελευταία της πνοή, ο 93χρονος άντρας της τήρησε τον όρκο που είχε πάρει και πέθανε 11 ώρες αργότερα, μην αντέχοντας να ζήσει έστω και μια ημέρα μακριά από την αγαπημένη του.
Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι ο Bert δεν ήξερε ότι η γυναίκα του είχε πεθάνει. Όταν όμως εκείνη έφυγε από τη ζωή, ο 93χρονος ένιωσε κάτι να σπάει μέσα του.
Οι δύο ηλικιωμένοι από την Βρετανία, βρισκόντουσαν τον τελευταίο καιρό σε μια κλινική στο Marlborough, μιας και δεν ήταν σε θέση να φροντίζουν πλέον τους εαυτούς τους.
Όλο αυτό τον καιρό, ήταν σε διαφορετικές μονάδες της κλινικής, όμως κάθε φορά που συναντιόντουσαν, έδιναν ένα φιλί στο στόμα, κάτι που είχε φανεί ιδιαίτερα συγκινητικό στις νοσοκόμες.
«Πάντα έδιναν ένα φιλί στα χείλη και κρατούσαν ο ένας το χέρι του άλλου. Ήταν ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι», λέει η διευθύντρια της κλινικής, Mandi Short.
Η κηδεία του «αχώριστου» αυτού ζευγαριού θα γίνει την επόμενη εβδομάδα.
Ο Bert δούλευε σε μια μεγάλη μεταλλουργική εταιρεία και ταξίδευε συνεχώς σε όλο τον κόσμο, ενώ η Doreen έμενε σπίτι προσέχοντας τα τρία τους παιδιά.
«Από τη στιγμή που πήραν σύνταξη, έκαναν τα πάντα μαζί», είπε ο αιδεσιμότατος Sam Weeden, ο οποίος θα κηδέψει το ζευγάρι.
(Πηγή: protothema.gr)

Λίγο πιάνο, λίγο Ραχμάνινοφ;

Η Όλγα Κερν σε απόσπασμα από το τρίτο μέρος στο κοντσέρτο για πιάνο νούμερο 3 του Σεργκέι Ραχμάνινοφ.

Η φωτογραφία της εβδομάδας

Η φωτογραφία είναι από το ζωολογικό κήπο στην πόλη Γκινγκντάο της ανατολικής Κίνας. Μία μαϊμού προσπαθεί να καταπολεμήσει το δριμύ ψύχος... κολλώντας στο καλοριφέρ.